فصل سرد

2011-06-30T03:21:00.003+04:30

منطقی بودن هنر میخواهد،پذیرفتن حقایق هم همینطور!

غرق نشدن در رویا و با واقعیت زندگی کردن هم هنر است،هنری

که من هیچوقت یا حداقل در اکثر روزهای زندگی نداشتم!همیشه

کفه ی ترازوی احساسم بر عقل و منطق غلبه داشته و این درد بزرگیست.

درد بزرگیست وقتی از کنار واقعیت زندگی ات که مثل روز روشن است،

بگذری،خیلی راحت هم بگذری.فقط یک نیم نگاه بهش بیندازی

که بعدها نگی ندیدم،اما مثل کورها رد بشوی و بروی و همچنان در خیال

آنچه که نیست زندگی کنی.گرچه گاهی فکر میکنم تقصیری هم ندارم خیلی،

وقتی واقعیت را حداقل حالا نمیتوانم تغییر بدهم،پس بهتر است که کور باشم!

من ِ این روزها یک آدم به شدت احساسی و بی منطق شده،خیلی احساسی!

پ.ن)همه ی اینها را مینویسم که بعدا اگر عاقل شدم،یادم باشد از چه روزهایی

این فکر ِ مشوش را گذر داده ام!

2011-06-09T18:15:00.000+04:30

وقتی حرف روی دل آدم می ماند، هر روز بیشتر و بیشتر میشود

و بعد یکهو میبینی یک دنیا حرفِ نگفته، شد.اینقدر زیاد شده و حتی

غیرواقعی که حتی قابل توضیح دادن نیست. از یک جایی شروع شد

که یک چیزی توی دلت ماند و تو نگفتی و خواستی فراموش کنی

مثلا و خودت را به یک راه دیگری زدی و اصلن خواستی وانمود کنی

برای خودت، که اهمیتی ندارد.اما داشت.آنقدر زیاد اهمیت داشت که

هرروز در ناخودآگاهت حتی ،بهش فکر کردی و تفسیرش کردی و

تصورش کردی با حالت های مختلف.بعد کم کم تو میبینی درون

خودت بین یک عالم تصور های درست و غلط فرو رفتی.خیالاتِ

شیرینی که یک روزِ نه خیلی دور آرزویی بود قابل ِ رسیدن ،

حالا جلوی چشمانت دور و دورتر شده و همه ی اینها به خاطر

"نگفتن" بود. به خاطر همیشه دیر رسیدن بود...

پ.ن1) به قول یک دوست:هرگز نباید اجازه داد رنج کشیدنت

طولانی گردد،اینطور همه چیز در دل آدم می میرد نم نم...

پ.ن2 ) گاهی آدم یک نفر را لازم داد که سوال نپرسد،همه چیز

را از قبل میداند، درک میکند و توضیحی بابتش نمیخواهد.بعد تو

حرف بزنی و اوفقط گوش کند و سکوت کند تا تو باور کنی که

حق داری!

2011-06-02T15:48:00.001+04:30

اگر واقعا "حقیقتی" وجود نداشته باشه،اگر پشت این همه دلیل برای

"انسانیت" حقیقتی نباشه،آدم های خوب ِ این دنیا چه قدر ضرر میکنن!

پ.ن) دارم به بد بودن فکر میکنم،به این همه پاداشی که "بدی" داره، این

همه پاداشی که دروغ و فریب و دورویی و بدجنسی داره،شاید در روند

زندگی م تغییراتی بدم!!!!!!!!!!!!!!!

گرچه ذات آدم ها خیلی لجبازه.....

2011-05-19T14:34:00.001+04:30

عاقبت

آنکه ظلم را

بر گرده ی فرودستان ِ خود می کوباند

بر قامت خمیده شان

تشییع خواهد شد...

پ.ن1) نامه ی نسرین ستوده به پسر 3 ساله ش روی دستمال کاغذی!

بعضی آدم ها چه قدر روح بزرگی دارن،انگار متعلق به جایی

خیلی بهتر از زمین هستند.

پ.ن2) فقط عذاب وجدان برای ما ماند و بس!!

2011-05-01T20:36:00.002+04:30

اونقدر صبور شدم که گاهی از خودم تعجب میکنم.از این همه مدارا کردن،

سکوت کردنم! انگار دلم مثل یک چمدون بزرگ ، حالا حالا ها جا برای انبار

کردن داره.فکرها و دغدغه ها و امید و ناامیدی هجوم میارن اما خیلی راحت

جایی برای آروم شدن پیدا میکنن.برای گم شدن یک جایی گوشه ی دلم.

نمیدونم تا کی جا دارم و اصلا فایده ای هم داره این صبوری کردن ها یا نه .

شاید بهار با این همه سبزی و لالایی دلنشین ِ بارونش داره کمک میکنه

برای آروم شدنم.

سکوت چیست به جز حرف های نا گفته؟

من از گفتن می مانم اما زبان ِ گنجشکان;

زبان زندگی ِجمله های ِ جاری ِ جشن ِطبیعت است

زبان گنجشکان یعنی:بهار،برگ ،بهار

زبان گنجشکان یعنی: نسیم ،عطر ،نسیم...

پ.ن) خواب ها همیشه از ارتفاع ساده لوحی ِ خود پرت میشوند!

شیشه ی پنجره را باران شست...

2011-04-22T17:35:00.002+04:30

از دیشب یکریز داره بارون میاد .از اون بارونایی که دلت چتر نمیخواد،و من

امروز خیس ِ خیس شدم.وقتی زیر بارون دست میکشیدم به برگ ِدرخت ها دلم

خواست جای اونا باشم. وقتی تن برهنه شون خیس میشه و نفس میکشن...

اردیبهشت خوب شروع شد،خیلی خوب!

و این کبوتری که از صبح تا حالا از جلوی پنجره تکون نمیخوره!

روزهایم...

2011-04-14T06:23:00.001+04:30

هیچی از این بدتر نیست که کلی حرف داشته باشی که حتی جمله بندی

هم شده ولی وقت نوشتن مغرت خالی بشه.دلم میخواست مغزم امکان

سرچ داشت که میگشتم حرف های دیشبم رو پیدا میکردم.یه مسئله ی

اساسی این روزها که حالا باهاش کنار اومدم این بود که حالا که اینجا

فیلتر شده و کسی هم در این دنیای مجازی نمونده و همه مشغول کارِ

خودشون شده ن و در نتیجه اینجا هم مثل دنیای واقعی تنها شدم و از

اونجایی که خیلی بدجور لجبازم و سر حرفم میمونم همیشه و حاضر به

نقل مکان نیستم،پس اینجا هم تعطیل بشه و تمام! بعد دوباره فکر کردم که

نه بهتره که تعطیل نشه چون من عادت کردم که یک جایی دور از

دسترس همه حرف بزنم و در واقع یک چیزکی بنویسم از حرف های

دلم،حتی اگر به جز خودم بشری پاش رو اینجا نذاره.

مزیتش اینه که بعدها بیام و ببینم که توی این کله ی سرگردان و

شلوغم قبلن ها چی میگذشته.خوب دقیقن حس این روزهام (تعلیق)

هست بین یک عالمه از نقشه های بر بادرفته و یا برنامه های موکول

به گذشت زمان.کتاب میخونم بیشتر وقتم رو و میخوام برم باشگاه

ورزشی مجددا و کمی تحرک پیدا کنم.اگر آدم پایه ای بیایم که حاضر

بشه از خوابِ شیرین صبحش بگذره،کوه برم که خیلی وقته نرفتم .

یک مسئله ی اساسی رو باید مطرح کنم که نیاز به شجاعت و

جسارت ِ گفتنش دارم که فعلا همش از زیرش شونه خالی میکنم.شب

ها همچنان بی خوابم و در واقع صبح که میشه میخوابم! شب ها

یک جور استرس عجیب که منبعش رو میدونم و نمیدونم سراغم میاد.

دقیقا مثل بچه گیم شدم و اون مدتی که از شب میترسیدم و دلم

میخواست مامانم تا صبح بیدار بمونه پیشم.البته منبع ترس اون موقع

با الان فرق داشت!

پ.ن) از این قالبم هم خوشم نمیاد اصلن و حس رکود بهم میده.

ولی قالب خوب پیدا نمیکنم!

2011-04-09T20:39:00.002+04:30

1-هیچوقت از زمین خوردن نترسیدم.خیلی وقت ها حتی راهی

رو رفتم که مطمئن بودم توش زمین خوردن داره.اما همیشه

از زمین خوردن جلوی آدم هایی که میدونی پشت چهره ی

مهربون و خیرخواهانه شون، چه قدر حسادت و بدخواهی

نشسته ترسیدم.الان هم میترسم...

2-فکر کنم دارم به این تنهایی عادت میکنم.به نبودن ِ آدم ها

، همیشه عذر داشتن برای نبودنشون حتی!به دوری شون،

به همیشه فراموش کردن هاشون هم عادت میکنم...

3- این بهار منو دیوونه میکنه.همیشه!

پنجره چهار طاق بازه و با وجود اینکه سردم میشه پنجره

رو نمیبندم.گاهی وسوسه میشم خودمو مثل پرنده ها رها کنم

توی این هوای ناب،روی این همه سبزی و زندگی.

حیف که بال ِ پرواز فقط یه آرزوی دوره!

چه حالی دارن پرنده ها این روزا...

به نام بهار، زندگی ، آزادی...

2011-03-17T00:18:00.002+03:30

....

شهر من رقص ِ کوچه هایش را باز می یابد

هیچ کجا ،هیچ زمان فریاد ِ زندگی بی جواب نمانده است

به صداهای دور گوش می دهم ،

از دور به صدای من گوش می دهند

من زنده ام

فریاد من بی جواب نیست ، قلب ِ خوب ِ تو جواب فریاد من است .

مرغ ِ صدا طلایی ِ من در شاخ و برگ ِ خانه ی توست

وعشق ما را دوست می دارد....

پ.ن1) آره ما زنده ایم و همین کفایت میکنه برای ادامه،برای زندگی،

برای امید، و مبارزه برای همه چیزهایی که نداریم. همه آنچه که

بر ما رفت چه شخصی و چه جمعی تموم شد،تجربه هاشو گوشه ی

ذهنمون حک کنیم و دردهاشو بسپاریم به زمستون که ببره.سال

جدید رو با امید شروع کنیم،هرکسی برای خودش اسمی بذاره.

من اسم سالم رو میذارم" امید " و مبارزه برای آرزوهام.برای

هدف هایی که داشتم و دارم.

این زندگی متعلق به منه،متعلق به ماست و ما باید" قصه" رو خوب

تموم کنیم.قشنگ تر از شروعش تمومش کنیم.

نوروز باستانی و اصیل ِ ایرانی ،سبز و مبارک...

پ.ن2) کمی، فقط کمی گوشه ی دلمون به یاد اونهایی که برای

هدفِ من و تو رفتن و یا دور از خانواده و تنها سال رو نو میکنن

باشیم...

2011-03-16T00:15:00.002+03:30

از اینکه با همه ی آنچه که بر ما رفته هنوز

شادی بلدیم خوشحالم، خیلی.از اینکه آسمون پر از رنگ باشه،

و بچه ها با لذت فریاد بزنن،و هیجان بین این همه یکنواختی.

باید بیشتر تمرین ِ شادی کنیم...

2011-03-13T19:45:00.003+03:30

وقتی تصاویر زلزله ی ژاپن رو میدیدم و اون سونامی ترسناک و

آدم هایی که اینجور وقت ها بی نهایت ناتوان میشن یاد مورچه های

بیچاره ای افتادم که توی عالم بچه گی جمع میکردیم و توی یک

پلاستیک مینداختیم.بعد یا از هوا پرش میکردیم یا فضای پلاستیک

رو براشون تنگ میکردیم. تکونشون میدادیم و گاهی هم آب سرِ

راه خونشون میریختیم.بماند که من هیچوقت موافق این بازی

نبودم اما دیروز با دیدن صحنه ها حال همون مورچه ها رو داشتم.

عمق ضعیف بودن و ناتوانی رو میشد حس کرد.جایی که مهد ِ

تکنولوژی دنیاست، فقط کمی با نابودی کامل فاصله داشت.

از اینکه زمین به ظاهر محکم زیر پام چه قدر سسته ترسیدم و

از اینکه این دنیایی که تصورِ بزرگیش خیلی سخته چه قدر

نا مطمئن و غیر قابل اطمینان باز هم بیشتر!

اما همه ی این ترس ها یک حس مشترک دیگه هم داره و اون

ناپایداریه همه چیزه.همه چیز و همه چیز حتی کره ی زمین!

بعد وقتی میبینی دنیای به این بزرگی تضمینی برای بقا نداره،

درد ها و غصه ها کم رنگ تر میشه.آرزوهای بزرگ دیگه

خیلی بزرگ نیستن.همه چیز معمولی تر میشه و این خیلی

هم بد نیست.تصور اینکه همه چیز در نهایت هیچ میشه کمی

آرامش بخشه،ولی فقط کمی!

پ.ن1) شدید به این نتیجه رسیدم که باید در (حال) زندگی

کرد.هیچ تضمینی به هیچ چیز ِ این دنیا نیست...

پ.ن2) ای کاش دیکتاتورها هم کمی به این چیزها فکر کنن.

فکر کنن که تموم میشن،به راحتی ِ تموم شدن زندگی ِ یک

مورچه حتی!

2011-03-11T01:22:00.003+03:30

حس میکنم لحظه سهم من از برگ های تاریخ است....

پ.ن1) از ماه اسفند بیزارم. ای کاش تموم شه زودتر!

تو نترس و زن بمان...

2011-03-05T15:26:00.005+03:30

زمانی نه خیلی دور، ناراضی از محدودیت ها و باید و نباید ها، آرزوی

ازجنس مخالف بودن داشتم.در یک محدوده ی زمانی نه خیلی طولانی

حتی رفتارهای متناقض با" زن" بودنم شاید اعتراضی بود به همون

نارضایتی!

اما الان مدت هاست که اعتراضی ندارم.حتی در دلم به این

"زن بودن" میبالم.

از اینکه گاهی غیر منطقی خطابم کنن و محکوم به احساساتی بودن هم

راضی ام.چون فکر میکنم تمام مصائبی که میبینیم از منطق مفرطه.

از قساوتی که شاید ناشی از نبودن احساس باشه و عشق.وقتی که عشق

به همه ی موجودات عالم جای خودش رو به جنون ِ تسلط به اونها داده.

من بدون خجالت، برای بچه گربه ای که زیر چرخ های

ماشین یک از خود راضی له شده بود اشک ریختم و فکر میکنم اگر

همه ی آدم هایی که در این دنیا قدرتی دارن و تسلطی، توانایی این

رو داشتن که برای مرگ یک موجود زنده،حتی یک پرنده ی یخ زده

در سرما، فقط لحظه ای از صمیم قلب آزرده بشن،اونوقت این دنیا

برای آدم ها ،بهشتی بود که دیگه نیازی به وعده ی نامعلوم نداشته

باشن.

من افتخار میکنم با تمام وجودم به همه ی "زن "هایی که ثابت کردن

غیرت و شهامت ربطی به اندازه ی دور بازو یا درجه ی بلندی صدا

نداره!! و واژه ی "ضعیفه" رو برای همیشه از فرهنگ لغتِ

مرد سالارانه ی افکار ِ پوسیده، حذف کردن.

همه ی اونهایی که باتوم ها و مشت ها و لگد ها ، رگبار کلمات

توهین آمیز و به قصد تحقیر ،قوی ترشون کرد ، اونهایی که وجودشون

لرزه بر تن حاکمان و زورمداران انداخته و کابوسی شدن برای

موجودیت بی ارزش ِ متحجران.

8 مارس به همه ی کسانی که به" زن" بودنشون افتخار میکنن،مبارک...

پ.ن1) اولین اسم تداعی کننده ی این روز برای من نسرین ستوده بود

و همه ی زنان در بند اما آزاد...

پ.ن2) این روز رو به همه ی زنانی که میشناسید تبریک بگید

و با وجود این محدودیت بزرگ اطلاع رسانی،هرچی راجع به این روز

میدونید براشون توضیح بدید.

2011-03-01T09:00:00.000+03:30

تو نميداني

غريو ِ يك عظمت

وقتي كه در شنكجه ي يك شكست نمي نالد

چه كوهي ست!

تو نميداني

نگاه ِ بي مژه ي محكوم ِ يك اطمينان

وقتي كه در چشم حاكم ِ يك هراس خيره ميشود

چه دريايي ست...

پ.ن)

و انسان هايي كه پا در زنجير،

به آهنگ ِ طبل ِ خونشان مي سرايند تاريخشان را،

حواريون ِ جهان گير ِ يك دين اند!

2011-02-27T13:41:00.000+03:30

هيچ كس با هيچ كس سخن نميگويد

كه "خاموشي" به هزاران زبان در سخن است...

پ.ن)

اين همه شلوغي ولي با سكوت برابر!!!

اين عشق...

2011-02-23T01:47:00.000+03:30

ژاك پره ور.ترجمه ي استاد شاملو
.....

ما دو مى‌‏توانيم برويم و برگرديم

مى‏‌توانيم از ياد ببريم و بخوابيم

بيدار شويم و رنج بكشيم و پير بشويم

دوباره بخوابيم و خواب ِ مرگ ببينيم

بيدار شويم و بخوابيم و بخنديم و جوانى از سر بگيريم،

اما عشق‌‏مان به جا مى‏‌ماند ،لجوج مثل موجود بى‌‏ادراكى

زنده مثل هوس ،ستمگر مثل خاطره

ابله مثل حسرت ،مهربان مثل يادبود

به سردى ِ مرمر ،به زيبايى ِ روز

به تُردى ِ كودك

لبخند‌زنان نگاه‏مان مى‏‌كند و خاموش باما حرف مى‏‌زند

ما لرزان به او گوش مى‌‏دهيم

و به فرياد درمى‏‌آييم

براى تو و براى خودمان،

به خاطر تو، به خاطر من

و به خاطر همه ديگران كه نمى‏‌شناسيم‏‌شان

دست به دامنش مى‏‌شويم استغاثه‌‏كنان

كه بمان ،همان جا كه هستى

همان جا كه پيش از اين بودى.

حركت مكن ،مرو ،بمان

ما كه عشق آشناييم از يادت نبرده‌‏ايم

تو هم از يادمان نبر

جز تو در عرصه‏‌ى خاك كسى نداريم

نگذار سرد شويم

هر روز و از هر كجا كه شد

از حيات نشانه‌‏يى به ما برسان

دير ترك، از كنج ِ بيشه‏‌يى در جنگل ِ خاطره‌‏ها

ناگهان پيدا شو ،دست به سوى ما دراز كن و

نجات‏مان بده...

پ.ن) فيلتر كردين كه همه برگردن وبلاگ فارسي كه توي چند ثانيه آرشيوشون رو

حذف كنين،من همينجا ميمونم.براي دلم مينويسم حتي اگر هيچكس نباشه.

2011-02-20T01:04:00.012+03:30

گه ملحد و گه دهري و كافر باشد

گه دشمن خلق و فتنه پرور باشد

بايد بچشد عذاب تنهايي را

مردي كه ز عصر خود فراتر باشد!!

((استاد شفيعي كدكني))

پ.ن) اي كاش مي فهميديد

قلب ها كه قابل حصار كشي نيستند، آزادي پرواز ميكند،

هميشه. محصور شدني نيست!!!

2011-02-18T18:42:00.001+03:30

1- دلم براي وبلاگم تنگ شده بود.خيلي! براي زندگي هم....

2- مژده توي وبلاگش حرف دل من رو زده بود. نميدونم چرا اين سرنوشت

يا خدا يا قسمت يا هرچي كه اسمش هست جلوي پاي بعضي ها فقط سنگ ميندازه!

از هرجا كه ميخواي فرار كني يه جاي ديگه راهتو ميبنده. قسم خورده كه بجنگه!

3- ميگن وقتي درد به يه حدي برسه حالت بي حسي ايجاد ميكنه.ديگه احساسش نميكني.

بخش بزرگي از آرزوها و برنامه هام جلو چشمم خراب شد.حقم نبود،چون من چيزي

كم نذاشته بودم ، ولي شد!

4- خاصيت فيلتر شدن اينه كه ترس آدم هم از بين ميره.ديگه بين هيچ كلمه اي نقطه

يا فاصله نميذارم.حداقل اينجا ميخوام آزادي رو احساس كنم.

5-آرزو ميكنم سرنوشت هيچ مردمي به دست نالايق ها نيفته.چون فقط چند تا آدم نابود

نميشن، چند نسل با آرزوهاشون نابود ميشن...

6- خدا يا سرنوشت يا....

اگه تا آخرين روز زندگيم جلوي پام سنگ بندازي من بازم راهمو عوض ميكنم،

و باز هم راه سخت تر رو انتخاب ميكنم.بالاخره خسته ميشي از اين همه بد كردن...

7- كاوه ي عزيز

از اينكه زحمات ارزشمند 5 ساله ت رو به راحتي نابود كردن متاسفم.شوكه شدم.

نميدونم چه طور آموزش يه زبان و فرهنگ ميتونه مصداق جرايم رايانه اي بشه!

ميشه، وقتي هر چيزي جز حماقت مصداق جرم ميشه.اينجا كسي براي وقت و

زحمت آدم ها ارزشي قائل نيست.من امروز اينو با تموم وجودم احساس كردم.

بازيچه بودن رو احساس كردم!

پ.ن:

براي خودم و همه ي اونايي كه زندگي باهاشون بازي ميكنه:

آهنگ ascolta il tuo cuore ( به قلبت گوش كن) .اگه خواستين از اينجا

دانلود كنين و زحمت بقيه ي ترجمه ش با گوگل ِ عزيز.آهنگ بسيار زيباييه.

حرف هاي دلم رو ميزنه laura pausini.

mai!tu non molare mai هرگز، تو هرگز خرد نميشي

rimani come sei
همينطور كه هستي بمون

insegui il tuo destino

سرنوشتت رو دنبال كن

perche` tutto il dolore che hai dentro

چون تمام مشكلاتي كه درونت داري

non potra` mai cancellare il tuo cammino

هرگز نميتونه مانع رفتن و ادامه دادنت بشه.......

همچنان ميخوام به قلبم گوش كنم حتي اگه كاري كه ميگه سخت

باشه و آزار دهنده.

2011-01-31T00:36:00.002+03:30

فكر نميكنم هرگز در اين دنيا موزيكي آرام بخش تر از صداي بارون وجود داشته باشه!

و من به شبگردي كه توي خيابون ِ خلوت ِ شب داره زير بارون راه ميره حسادت ميكنم!

پ.ن)
اين وبلاگ تا 30 بهمن كه نويسنده ي خسته ش كمي به آرامش برسه(اگر برسه!)

آپ نميشه.

2011-01-29T13:20:00.000+03:30

چه قدر دلم ميخواد اين روزهاي آخر از اين سال ِ شوم زودتر بگذره و تموم شه.

بگذره تا شايد تموم شه همه كابوس هايي كه در بيداري ديديم.مي بينيم،فقط مي بينيم!

تموم شه تا دلم خوش بشه كه ميخوام كوله پشتي م رو بردارم و مثل هميشه چند تيكه

لباس و يه كتاب و پلير و بعد جاده.مثل هميشه سرم رو تكيه بدم به صندلي ماشين و

فقط آسمون رو نگاه كنم.چند روز بي خبر از همه جاي اين دنياي درهم و برهم .

دنيايي كه يه سمتش مردمي خوشبخت ((زندگي)) ميكنن.با آخر هفته هايي از جنس

سفر و شبهايي از جنس رقص و كلوب نايت و بي خبري و رهايي! و يه سمتش

مردمي كه دنياشون خلاصه شده در پليس ضد شورش و دستگيري و اعدام و

تظاهرات و ...! كلن اين خدايي كه ميگن هست همه چيز رو در اين دنيا به عدالت

تقسيم كرده. باور كنيد همه چيزرو ،حتي آزادي!!!!

پ.ن)چند روزه كه صبح ها از صداي دعواي دو تا پرنده پشت پنجره بيدارم ميشم.

كلي غذا براشون ريختم ولي بازم دعواشون ميشه .انگار توي دنياي اونا هم يكي

هميشه ميخواد قدرت نمايي كنه و زور بگه!

2011-01-25T02:22:00.002+03:30

اي شما كه در كجا و كي

بر اين زمين زيست مي كنيد

كم كنيدمان ملامت ار نشد سيب ِ آرزو نصيب ِ ما

روزگار ما، روزگار كژمدار ما

فصل رويش بهاري آنچنان نبود....

شفيعي كدكني

پ.ن1) براي آيندگاني كه احتمالن به اين همه انفعال مطلق ما دشنام خواهند داد!

پ.ن2) جهت اطلاع لينك ب.ا.ل.ا.ت.ر.ي.ن را با ف.ي.ل.ت.ر ش.ك.ن گذاشتم.

امكان باز كردن سايت هاي ديگه رو هم داره. قدمي باشد در راه دسترسي آسان تر

به اطلاعات!!!

2011-01-23T12:46:00.001+03:30

نگاه كردن كافي نيست، مگر نگاه كردن با چشم هايي كه مي خواهند ببينند،

كه باور ميكنند آنچه را كه مي بينند...

پ.ن) نداره!!

2011-01-16T13:25:00.001+03:30

فقط خواستم بگم يادمون نره توي اين هواي سرد و برفي ،پشت پنجره

براي پرنده ها غذا بريزيم!

پ.ن) هرچند غير عقلاني باشه اما دلم ميخواد حرف قديمي ها رو باور كنم كه

پرنده ها هم دعا ميكنن آرزوهاي ما برآورده بشه.مثل آزادي...

2011-01-12T01:09:00.004+03:30

اين عكس رو چندين بار در روز ميبينم.اصلا آوردم گذاشتم روي دستكتاپ تا دائم جلوي

چشمم باشه.نميدونم چي توي اين عكس هست كه منو ديوونه ميكنه! يه جور حس رهايي .

اما نه از جنس رهايي ِ پرواز.زميني تره انگار.نميدونم! مثل تصويري كه توي يه خواب

ميبيني.همه چيز كامل هست اما فقط يه صحنه ش به يادت ميمونه!وقتي ديدمش اولين

چيزي كه به ذهنم اومد اين بود: رقصي چنين ميانه ي ميدانم آرزوست!

آرزوهاي كوچيكي داريم كلن.مثل آرزوي باريدن برف ! يا حتي شنيدن يه خبر خوب!

روزها خيلي سريع ميگذرن.هميشه يه روز از تقويم عقب ميمونم. فكر ميكنم خسته م!

يعني مطمئنم . اما الان وقتش نيست.وقت توقف كردن ندارم.اگه الان توقف كنم ممكنه ديگه

هيچوقت نتونم راه بيفتم! از غر زدن و تاسف خوردن براي آدم هاي نه چندان فهيم هم خسته

شدم.هي هر روز به خودم قول ميدم ديگه يه مدت سراغ بالاترين نرم و بيخيال باشم اما

هر روز كم تر موفق ميشم! نميدونم اصطلاح خود آزاري دقيقا چي ميشه ولي من همونم الان!

ديروز بعد از مدت ها آشپزي كردم.يادم رفته بود چه آرامشي بهم ميده.واقعا حكم مديتيشن

داره براي من.تمام اون مدت ذهنم خالي شد از همه چيز و اين خيلي خوب بود! يه برنامه از

بي بي سي ديدم چند وقت پيش كه يه خانوم كه به شيوه اي غيرمتعارف داشت زندگي ميكرد

ميگفت كه آدم هاي اين روزها قدرتي كه در ((سادگي )) هست رو فراموش كردن.واقعا

درست ميگفت.كلن ما خيلي چيزها رو فراموش كرديم كه سادگي يكي از اونهاست!

دارم سعي ميكنم از چيزهاي ساده لذت ببرم.دلم ميخواست بافتني كنم يه چيزي ببافم ولي

خوب وقت ندارم!

همچنان دلم ميخواد جاي يكي از آدم هاي اون عكس باشم، حالا الزاما نه نفر وسط!!

پ.ن) زين آتش نهفته كه در سينه ي من است

خورشيد شعله اي است كه بر آسمان گرفت...

2011-01-08T15:16:00.000+03:30

معجزه کن

که معجزه

تنها
دست کار توست

اگر دادگر باشی

که در این گستره

گرگان اند

مشتاق بر دریدن بیدادگرانه ی

-آن که دریدن نمی تواند—

و دادگری

معجزه ی نهایی ست

"شاملو"

2011-01-07T02:41:00.002+03:30

دلم ميخواد اونقدر زنده بمونم كه ببينم آدم هايي كه اين

روزها به خاطر نفهميدنشون قلبم هر روز و هر روز فشرده

ميشه و بي فايده تلاش ميكنم آروم باشم و بي فايده تر وانمود

ميكنم كه بي خيالم، فهميدن همه ي اون چيزهايي كه به

خاطرش خيلي چيزها فنا شد!

...وقتي به پيرامون تو چانه ها دمي از جنبش باز نمي مانند

بي آنكه از تمامي صداها، يك صدا آشناي تو باشد!

وقتي كه درد ها از حسادت هاي حقير بر نميگذرند

و پرسش ها همه در محور روده هاست!..

پ.ن-اختصاصي) راهي كه شروع كرديم رو تا آخر ادامه ميديم.

آزادي تنها درسي ست كه معلم نياز نداره. هنوز هم ميرحسين

مثل روز اول و چه بسا بيشتر برام ارزشمنده. دلم نميخواد

سرنوشت تلخ مصدق و فاطمي دوباره در تاريخ ايران تكرار بشه...

2011-01-04T00:58:00.002+03:30

نه!

هرگز شب را باور نكردم

چرا كه در فراسوهاي دهليزش به اميد "دريچه اي"

دل خوش كرده بودم...

پ.ن) من به كي بگم دلم برف ميخواد؟ يه عالمه! اينقدر كه همه ي چيزاي زشت

زيرش گم شه!!

پ.ن2) براي دل خودم:

siamo niente senza fantazia....

دست هايش...

2010-12-29T13:29:00.006+03:30

خيلي كم پيش مياد كه خواب ببينم.يا صبح كه بيدار شدم چيزي ازش يادم بمونه.

اما ديشب بعد از مدت ها خواب ديدم. از وقتي مادربزرگم رفت شايد اين بار دوم

بود كه خوابشو ميديدم. با هام حرف نزد اصلا.تمام مدت فقط نگاهم ميكرد.

برام اسپند دود كرد.مثل هميشه.ميدونست چه قدر از بوش خوشم مياد و اون چيزايي

كه هميشه زير لب زمزمه ميكرد و من هيچوقت نميفهميدم دقيقا چي ميگه.و چيزي كه

خوب يادم مونده اين بود كه كنارش نشستم و دستشو گرفتم و نوازش كردم. چه قدر

دستاشو دوست داشتم.يه جور خاصي بود.همين الانشم كه گاهي توي خيابون پيرزني

ميبينم كه دستاش همون جوريه حالم دگرگون ميشه. و هميشه به اون روز فكر

ميكنم كه بچه بودم.شايد 5-6 سالم بود.از جايي بر ميگشتيم و من خيلي خسته بودم.

توي خيابون منو بغل كرد و چادرش رو كشيد روي صورتم و من همونجوري

خوابم برد.اون حس هيچوقت فراموشم نميشه.انگار امن ترين جاي دنيا بود.

هنوزم وقتي بهش فكر ميكنم آروم ميشم.وقتي بيدار شدم هنوز بوي اسپند رو حس

ميكردم.چه قدردلم ميخواد بودي تا من دوباره توي بغلت خوابم ببره...

2010-12-28T00:26:00.000+03:30

اين نوشته رو امروز جايي خوندم.متاسفانه تلخ اما عين واقعيته:

چارپايي را گفتند بدبخت تر از تو كه باشد كه انسان

دو پا بارت كند و سواري كشد و چوب زند و تو فقط

عر و تيز كني؟

گفت: بدبخت تر از من آن قوم است كه چارپايان

برش حكم برانند و روز و شب دهنش سرويس

نمايند و عر و تيز هم نتواند!

و آغاز فصل سرد...

2010-12-22T03:30:00.000+03:30

امروز روز اول دي ماه است

من راز فصل ها را ميدانم و حرف لحظه را مي فهمم....

مثل چشم بر هم زدني پاييز تموم شد.باورم نميشه كه زمستون رسيده.هيچ چيز شبيه

هميشه نبود.نه پاييز و نه اومدن زمستون.بارون اومد .همه جا رو" مه" هم گرفت

اما من تنها بودم.خيلي عميق تر از هميشه احساسش كردم وقتي هيچكس نبود تا با

هم قدم بزنيم! لذت يخ زدن صورت و بي حس شدن دست ها...

هيچ چيز اين پاييز رو دوست نداشتم !

2010-12-21T11:27:00.001+03:30

اميدوارم خورشيد آرزوهامون به اين شب تيره و طولاني غلبه كنه...

پ.ن) ميخوام آرزو هامو بنويسم تا يلداي ِ بعد يادم بمونه چي فكر ميكردم و ميخواستم!

2010-12-16T12:59:00.000+03:30

بر کدام جنازه زار می‌زند این ساز؟

بر کدام مُرده‌ی پنهان می‌گرید

این سازِ بی‌زمان؟

در کدام غار

بر کدام تاریخ می‌موید این سیم و زِه، این پنجه‌ی نادان؟

بگذار برخیزد مردمِ بی‌لبخند
بگذار برخیزد!

زاری در باغچه بس تلخ است

زاری بر چشمه‌ی صافی

زاری بر لقاحِ شکوفه بس تلخ است

زاری بر شراعِ بلندِ نسیم

زاری بر سپیدارِ سبزبالا بس تلخ است.

بر برکه‌ی لاجوردینِ ماهی و باد چه می‌کند این مدیحه‌گوی تباهی؟

مطربِ گورخانه به شهر اندر چه می‌کند

زیرِ دریچه‌های بی‌گناهی؟

بگذار برخیزد مردمِ بی‌لبخند
بگذار برخیزد!

شاملوي بزرگ

2010-12-13T00:39:00.002+03:30

زنگ زدم به يكي از دوستام كه احوالشو بپرسم.براي بار سوم دماغشو عمل كرده.

كلي ذوق كرده بود كه اين دفه ديگه عروسكي شده.وكلي بد و بيراه نثار دكتر قبلي كرد

كه بلد نبوده اون چيزي رو كه خواسته از آب دربياره.بعد چون فعلا امكان ديدنش نيست

آدرس دماغ يكي از بازيگرهاي معروف رو داد تا شكل جديدشو برام ترسيم كنه.

تمام مدتي كه برام حرف ميزد احساس ميكردم گذشه از بعد ِ مصافت چه قدر باهم

فاصله داريم.با وجود همسن بودن و خيلي اشتراكات ديگه چه قدر دنيا هامون با

هم فرق ميكنه!

خيلي وقته وقتي تو خيابون از پشت شيشه ي ماشين به مردم زل ميزنم احساس

ميكنم همه چيزمون ظاهري شده يا نميدونم شايد ظاهرمون همه چيزمون شده.

همه دارن يه شكل ميشن.مدل لباسا و مو ها و آرايش ها!

انگار از قبل با هم هماهنگ شدن.نميدونم اين الزام به همشكل شدن از كجا مياد؟

بر خلاف افاضات بعضي ها غربي هم نيست اصلا.اونا اصلا اينجوري نيستن

.به مراتب از ما ساده ترن.راحت تر زندگي ميكنن. بعضي وقتا بين اين آدم ها

واقعا احساس غريبي ميكنم.يه وقتايي فكر ميكنم دارم ازشون جا ميمونم!

نمي دونم داريم كجا ميريم....

پ.ن) اميدوارم يه بارون اساسي بياد بساط اين بلندگوهاي

مخل ِ آسايش رو جمع كنه!!!

2010-12-05T00:02:00.002+03:30

تا شعر شاملو رو با صدای جادویی خودش گوش نداده باشی ممکن نیست لذت

عمیقی ازش ببری.حتی وقتی حافظ میخونه ، با اون صدای جذاب و دورگه ی

مردانه دنیایی میشه برای خودش.

دیشب که داشتم گوش میدادم به این فکر میکردم که آیدا باید چه

لذتی برده باشه ازین که همیشه طنین اون صدا توی گوشش میپیچیده.و به

این که چه قدر همه ی آدم ها لازم دارن یه آدم ((خاص)) توی زندگیشون

داشته باشن. از اون آدم هایی که فکر میکنی با همه ی موجودات دوپای

این عالم فرق دارن.

هیچوقت احساس نمیکنی که ممکنه پوچ باشن.توخالی باشن.مثل همه به ابتذال

زندگی دچار بشن.عمیقن و این عمق رو میشه توی چشماشون دید.مثل یه

موزیک ِ فوق العاده و شاهکار که حتی وقتی بارها و بارها گوش میدی هنوز

یه چیزی برای کشف کردن داره ...

عفونتت از صبریست که پیشه کرده ای به هاویه ی وهن

تو ایوبی ، که ازین پیش اگر به پای برخاسته بودی

خضروارت به هر قدم سبزینه ی چمنی به خاک میگسترد

وز باد دامانت تند بادی،

تا نظم کاغذین گلبوته های خار ،بروبد!

من این را گفته ام

همیشه

همیشه من این را میگویم... شاملو

2010-12-01T13:12:00.003+03:30

پ.ن) از دیشب تا حالا حرف زدنم نمیاد.انگار من میخواستم امروز اعدام شم.

لعنت بر همه ی نامردهای روزگار...بر این روزگار نامرد

اینجا و اینجا را بخوانید تا به احساساتی شدن محکومم نکنید!

که خاموشی تقوای ما نیست...

2010-11-27T16:00:00.003+03:30

یک نفر تعریف می کرد وقتی هفت ساله بوده یکروز همراه دوستش میرن تا صحنه ی

اعدام یک نفر رو ببینن.در ملا عام! میگفت هیچکدوممون نمیدونستیم اعدام یعنی چی

و اصلا چه جوریه.فقط دوستم گفت که همه میرن که تماشا کنن.و میگفت در همون عالم

بچگی وقتی اون آدم از ترس لباسش رو خیس کرد خندیدیم!

هرگز نتونستم درک کنم که کشتن یه آدم میتونه مجازات باشه.وقتی هیچ تلاشی برای اصلاح

و برگردوندنش به زندگی طبیعی نمیشه .و همیشه فکر میکنم به اون کسی که صندلی

رو از زیر پای مجرم میکشه و برای همیشه به زندگی یه آدم خاتمه میده.به اون هایی که

می ایستن تا لحظه ی جون دادن یک انسان رو ببینن.به جایی که یه بچه که حتی معنی

مرگ رو نمیدونه میتونه در کنار بقیه این نمایش جاهلانه رو تماشا کنه و هیچکس به این

فکر نمیکنه که چه بلایی بر سر روح و روان آدم های اون سرزمین میاد.وقتی چشم ها

به دیدن خشونت عریان عادت کرد دیگه بعد از اون هیچ چیز قابل پیش بینی و کنترل نیست.

وقتی که دیدن مرگ یک انسان از سینما رفتن و فیلم دیدن راحت تر باشه دیگه هیچ انتظاری

از آدم های اون سرزمین نیست.وقتی این چرخه ی حماقت سالهای سال میچرخه و هیچکس

فکر نمیکنه که باید متوقف بشه.که خشونت رو با خشونت جواب نمیدن. که نباید به دیدن

مرگ آدم ها عادت کنیم! حتی اگر به اسم قانون باشه!

گاهی احساس خفگی میکنم که کاری جز حرف زدن از دستم بر نمیاد.که نمیتونم به

زنده موندن یه آدم کمک کنم. فکر میکنم امیدم به رسیدن روزهای

بهتر به اندازه ی امید همون آدم محکوم به اعدامه وقتی قدم های آخر زندگیش رو به

سمت چوبه ی دار ِ برافراشته شده از قرن ها جهالت بر میداره...

کاش هنوز به بی خبری قطره ای بودم

پاک از نم باری به کوهپایه ای!

نه در این اقیانوس کشاکش بیداد

سرگشته موج بی مایه ای...!*

*احمد شاملو

2010-11-21T15:37:00.002+03:30

یکی از دوستام ایمیل زده که برای 25 نوامبر روز مبارزه با خشونت علیه زنان

مقاله بنویسم و بهش برسونم.گفتم اصلا حسش نیست.تو اون حال و هوا نیستم الان

خیلی وقته دیگه تب فمینیستیم فروکش کرده.وقتی که اون چیزی که هر روز داره

جلو چشمام میگذره خشونت علیه انسانیته ،دیگه دعوا سر حقوق پایمال شده ی

یک جنس ِ خاص چه معنی میتونه داشته باشه؟ وقتی برای 80 درصد آدمای

دوروبرم فاشیست و آنارشیست و فمینیست مرز معنایی ِ روشنی نداره و البته

اهمیتی هم نداره.وقتی که حالم از هرچی ایسم ومشتقاتش به هم میخوره. ...

پ.ن) این عکس رو تو گودر دیدم.یه پیرزن که جلوی خونه ش توی یه دهکده ی کوچیک

در شمال ایتالیا نشسته و بافتنی میکنه.هر وقت نگاهش میکنم آرامش بهم میده.

روزمرگیه قشنگی داره!

2010-11-16T00:15:00.001+03:30

کجاست جای رسیدن،

و پهن کردن یک فرش

و بی خیال نشستن؟!؟

2010-11-12T01:04:00.001+03:30

ما تماشاچیانی هستیم

که پشت ِ درهای بسته مانده ایم ؛
دیر آمدیم ؛
خیلی دیر ...
پس به ناچار
حدس می زنیم ،
شرط می بندیم ،
شک می کنیم ...
و آن سو تر
در صحنه
بازی به گونه ای دیگر در جریان است ! ...

((حسین پناهی))

2010-11-07T12:15:00.002+03:30

این روزا یه آرامش عجیبی دارم.بدون این که اتفاق خاصی افتاده باشه.همه چی

مثل قبل.یه آرامش عمیق که میتونم تو قلبم احساسش کنم.واین خوبه حتی اگه بی دلیل باشه.

خودم رو کاملا سپردم به زمان.تا بگذره و من دیگه نمیخوام فکر کنم که چه طور میگذره.

البته خیلی امیدوار نیستم این وضعیت دوام بیاره.چون خودم رو می شناسم.اما حتی یه روزش

هم برای من غنیمته!

چند وقتیه وجود یه بچه ی 4 ساله رو در همسایه گیمون کشف کردم.چند مرتبه تو پارکینگ

باهاش حرف زدم و یه بار برام شعر خوند.حالا دیروز مامانش آوردش بالا تا نقاشی که برام

کشیده رو بهم بده.نقاشیش یه رودخونه س یا نمیدونم شاید دریا با ماهی های قرمز یا به قول

خودش ((ماهی گلی)).چیزی که برام جالب بود اینه که ماهی ها دارن خلاف جهت همدیگه

حرکت میکنن.نمیدونم تو ذهنش چی گذشته و البته نخواستم ازش بپرسم.

ای کاش آدم بزرگ ها هم یاد میگرفتن بدون چشمداشت همدیگرو دوست داشته باشن.

به خاطر خود آدم ها نه به خاطر خودمون.اون نقاشی شاید( به ظاهر )مفهوم خاصی نداشت

اما برای من انعکاس یه قلب کوچیک بود که هنوز دست نخورده مونده.انعکاس صداقتی که

گم شده.و عشق که این روزا هر تعبیری داره جز اون چیزی که باید!

((جشن جاهلان))

2010-10-31T13:05:00.002+03:30

آزادی

برای تو لکاته ای ست

که به روز،بر میز کافه های جاهلیت می رقصد

میان نعره و تف خنده های جاهلان چماق دارت

و برای ما

زن ِ بی کس ِ تنهایی

که به شب

سر به بالش غم هایش فرو می برد

و تلخ می گرید....

پ.ن1)شاعرش رو نمیشناسم.

پ.ن2) مخاطبش همه ی جانورهایی که زندگی آدم ها رو جهنم میکنن!

بی ربط نوشت) وقتی بارون میاد انگارهمه چیز قابل تحمل تر میشه!

2010-10-26T00:41:00.002+03:30

حرامزاده بودن طغرل نه برای خودش تازگی داشت نه برای مردم. وقتی به دنیا آمد موهای

قرمزش همه را به یاد مرد قد بلند و مو قرمزی انداخته بود که سال پیشش، یکی دوماهی

مهمان کد خدا بود... از آن به بعد هم کد خدا موها و ریشش را همیشه حنا میگذاشت تا

آبرویش حفظ و موهایش قرمز شود. القصه... طغرل بزرگ شد و خباثتهایش هم. بچه که بود

گربه های ده اگر تصادفا از دستش زنده مانده بودند، چشم و گوش و دم خود را از دست

داده بودند. بالغ که شد؛ گوسفندان و دیگر چارپایان روستا از دستش در امان نمانده بودند.

روزی فضولی دید و خبر پیچید. ملای ده گفت چارپایی که وطی شده باشد باید سَـقََََــَط شود

و جسدش را بسوزانند اما سقط کردن تمام بهائم روستاییان را از هستی ساقط میکرد و آنکه

باید کشته و سوزانده میشد طغرل بود نه حیوان بیچاره... طغرل نه تنها مدرسه نرفت بلکه

تنها مدرسه ده را آتش زد. سالها بعد وقتی مردان در ده بودند با دارو دسته راهزنش راه

کاروانها را میبست.در تمام این مدت کدخدا چشمانش را بست و شکایتی نکرد تا روزی

که طغرل و ورفقای راهزنش با اموال غارت شده به خانه آمدند و بساط عیش و طرب به

راه انداختند و کدخدا را به مسخره گرفتند. پیر مرد مستاصل و لرزان، از دهانش در رفت

و زیر لب بر تخم و ترکه اش لعنت کرد.

طغرل شنید و در حالیکه فریاد میزد "اکنون دیر است" با شمشیر ریش کد خدا را برید و

سرش را تراشید و بعد دستور داد کد خدا را زنده زنده، تکه تکه کنند و سرش را بر

دروازه ده گذارند و زیرش بنویسند:

(( این جزای کسی است که دید و ندید))

منبع

پ.ن) ما شکیبا بودیم.

و این است آن کلامی که ما را به تمامی

وصف می‌تواند کرد...

2010-10-18T00:04:00.002+03:30

نه عادلانه نه زیبا بود جهان

پیش از انکه ما به صحنه براییم !

به عدل دست نایافته اندیشیدیم

و زیبایی در وجود آمد...

حسود نیستم.هیچوقت نبودم.چون اصلا هیچوقت زندگی یا موقعیت دیگران برام

مهم نبوده.ولی امروز احساس کردم حسودیم شد.نه از روی بدجنسی.بیشتر

دلم سوخت برای خودم.دقیقا قابل توصیف نیست.ولی دلم میخواد برم یه جای

دور تا دیگه دیدن بی عدالتی های زندگی حالمو بد نکنه!هیچکس رو نشناسم،

هیچکس رو نبینم....

2010-10-10T02:45:00.001+03:30

ساعت از 2 گذشته.مثل اکثر شب ها بیدارم.انگار ساعت بدنم با ساعت شبانه روز لج کرده

و تصمیم گرفته جای روز و شب رو عوض کنه!مهم نیست اصلا.مهم منم که از این وضع راضیم.

از اینکه همه خواب باشن و من بیدار.تنها، مثل بقیه ی روزها و شب ها.کلیپ ِکنسرت

خواننده ی مورد علاقه م در(( سن سیرو)) رو میبینم و تصورمیکنم که اونجا، روی سکو ها،

زیر بارون نشستم و آهنگ هایی رو که همه از حفظم با بقیه میخونم. یاد این می افتم که

میگن آدم هایی که توی رویاهاشون زندگی میکنن دیوونن و بعد به این فکر میکنم که چند

درصد هم نسلی های من شامل این حکم ناعادلانه میشن! مهم نیست!از فردا باید 4 تا

جزوه ی جدید رو شروع کنم و البته زبان بخونم.چه قدر دوست داشتم زبان ِ رسمی دنیا

چیز دیگه ای بود! اصلا کی این چیزها روتعیین کرده؟ اینم مهم نیست!

شاید مهم اون 36 نفر کارگرمعدن باشن که تا چند روز دیگه نجات پیدا میکنن و دنیا خیالش

راحت میشه که یه تراژدی جدید اتفاق نیفتاده که بعد همه مجبور باشن ابراز تاسف کنن یا

توی میدون شهرها شمع روشن کنن.شاید هیچکدوم از اونا موقع کار فکر نمیکردن یه روز

خبر اول رسانه های دنیا باشن.مثل من که هیچوقت فکر نمیکردم یه روز همه ی برنامه های

زندگیم مشروط به چند تا اتفاق محتمل در روزها و ماه های نیومده باشه.همون روز که توی

سرمای یه عصر پاییزی با (ن) پیاده روی میکردیم ومن اطمینان داشتم که همه چیز میتونه

مطابق برنامه م پیش بره. دلم میخواست میتونستم فکر کنم اینم مهم نیست .

صدای بوق زدن ماشین هایی که دارن یه زوج خوشبخت!!رو همراهی میکنن میاد.

این که صدای بوق وقتی ساعت از 2 گذشته بیاد میتونه مهم نباشه ولی خوشبخت شدن

یا نشدن آدم ها مطمئنن خیلی مهمه که به خاطرش جماعتی تا این وقت خیابونا رو

گز میکنن!

درست رو به روی پنجره ی اتاقم یه پنجره هست که همیشه تا دیروقت چراغش روشنه و

پنجره اش باز.مثل ِمن. خیلی دلم میخواد میتونستم سرک بکشم و ببینم چه شکلیه؟

داره چیکار میکنه.؟ مثل من بی خوابی به سرش زده؟ معلومه که اینم مهم نیست!

پ.ن)این پرت و پلا ها رو شاید فقط یه بی خواب شده با ذهنی مشوش بفهمه.شاید!

2010-10-06T12:48:00.005+03:30

عشق را مجالی نیست،حتی آنقدر که بگوید برای چه دوستت می دارد....

(شاملو)

بی ربط نوشت) تصمیم گرفتم دیگه فقط نگاه کنم،دست و پا زدن خیلی وقتا بی فایده س!

خدایا،مثل همیشه هرکاری دلت میخواد بکن!!

2010-10-03T00:47:00.001+03:30

امروز را به باد سپردم

امشب کنار پنجره بیدار مانده ام

دانم که بامداد

امروز ِ دیگری را با خود می آورد

تا من دو باره آن را

بسپارمش به باد ....

2010-09-25T15:07:00.002+03:30

چند روز پیش برنامه ای از بی بی سی دیدم که به شدت تاثیر گذار و تفکر برانگیز بود.همه از

خلاقیت مردی به نام کریستین بولتانسکی.که فرانسوی ها میگویند یکی از بزرگترین هنرمندان

زنده ی دنیاست و به نظر من هم اغراق نیست.اولین صحنه ،کوهی از لباس های کهنه ی

انباشته شده بود با دستی بزرگ و آهنین بر فرازش که چند لحظه یکبارمقداری لباس را

بلند میکرد.

خودش میگفت این کار

درباره ی دست خدا یا تقدیر است.اینکه چرا شما زنده می مانید و دوست شما می میرد و

اینکه چه طور فهم همه چیز نا ممکن است. و چرا هاییتی؟ اینکه مردم می گویند چرا خدا

اینقدر بد است؟ اما بولتانسکی میگفت یکی از جواب ها اینست که خدا اصلا بد نیست.بلکه

خدا کاری به کار ما ندارد .خدا ما را نمی بیند! در حقیقت این چیدمان میخواست همین را

بگوید.دست خدا یا تقدیر یا هرچیزی که ما اسمش را تعیین میکنیم می آید و تعدادی را می برد

بدون اینکه آن ها را از قبل دست چین کرده باشد یا سرگذشت تک تک آنها را مرور کرده باشد.

درست مثل همان دست آهنین که لباس ها را بدون اینکه ببیند بر میداشت.این قانون است که

تعدادی در هر مرحله بروند حالا با هر سرگذشتی.

راستش تصور اینکه ممکن است خدا واقعا ما را نبیند خیلی هم بد نبود! حداقل برای من.شاید

اینطور توجیه خیلی از مسائل راحت تر شود. چیدمان خلاقانه ی دیگر لباسهایی بود که با

فاصله در کف زمین پراکنده شده بودند.همه متعلق به کسانی که یک روز بودند و حالا نیستند.

بولتانسکی میگفت به نظر او لباس یک

نفر مثل عکس اوست.یک وقت کسی بوده و الان دیگر نیست.شی ئی باقی مانده.به کسی

مربوط است که دیگر نیست.مثل اسم یک نفر یا ضربان قلبش.و اینکه چه طور در تمام

عمر سعی کرده خاطرات کوچک از آدم ها را نگه دارد و همیشه هم شکست خورده.شما

می توانید عکس یک شخص را نگه دارید ،ضربان قلبش را، و البته همینطور لباسش را

اما نمی توانید آن آدم را نگه دارید...

پ.ن1)شاید توصیف من به اندازه ی دیدن آن صحنه ها تاثیر گذار نباشد اما اگرتوانستید ببینید

حتما!

پ.ن2)دلم خواست ما هم یک بولتانسکی داشتیم یا من در پاریس بودم!

2010-09-22T12:08:00.000+03:30

پاییز

و منتظر باران می مانم...

پ.ن1)چه نوستالژی عجیبی داره این پاییز.دیدن بچه مدرسه ای ها با کوله پشتی های

رنگی و تصور بوی کتاب های نو و دفترهای سفید و پاک کن های خوش بو...

پ.ن2)تعداد قاصدک هایی که از پنجره ی باز به اتاقم پناه میارن 2 تا شد.و من که

مثل بچه ها توی یه صندوق کوچیک گذاشته م و منتظرم که زیاد شن!

2010-09-17T12:10:00.001+04:30

موش گفت:

- افسوس!. دنيا روز به روز تنگ تر مي شود. سابق جهان چنان دنگال بود كه ترسم مي گرفت.

دويدوم و دويدم تا دست آخر هنگامي كه ديدم از هر نقطه ي افق ديوار هايي سر به آسمان

مي كشند آسوده خاطر شدم. اما اين ديوار هاي بلند با چنان سرعتي به هم نزديك مي شوند

كه من از هم اكنون خودم را در آخرِ خط مي بينم و تله اي كه بايد در آن افتم پيش چشمم است.

- چاره ات در اين است كه جهتت را عوض كني.

گربه در حالي كه او را مي دريد چنين گفت!

(فرانتس کافکا)

پ.ن)یکی از بهترین دوستانم هم مهاجرت کرد و رفت به سرزمین آرزوهایش.

ای کاش جسارت رفتن داشتم.ای کاش وابستگی ها کم تر میشد...

2010-09-08T18:20:00.000+04:30

                                   من دلم میخواهد

                        خانه ای داشته باشم در آب

                                        آب،یعنی همه ی خوبی ها...

پ.ن)چند روز نیستم!

2010-09-05T01:25:00.002+04:30

در نيمه روز قورباغه ها جلسه اي گذاشتند. يكي از آن ها گفت: اين غير قابل تحمل است.

راكون ها روز كمين ما را مي كشند و شب ما را شکار میکنند.

ديگري گفت: بله.با وجود راكون ها ما يك لحظه آرامش نخواهيم داشت. بايد دورشان كنيم.

قورباغه ها ادامه دادند : راكون ها ، راكون ها را دور كنيم!

بعد از اين تصميم مشكلي پيش آمد ، حالا چه كسي بايد به راكون ها حكم اخراج را مي داد .

يكي بعد از ديگري انتخاب مي شدند و كنار مي كشيدند . بالاخره قورباغه امريكايي انتخاب شد.

«البته از همه بزرگ تر و براي اين كار ازهمه بهتره.»

قورباغه امريكايي كه در تمام مدت ساكت بود گفت: «بله، من بزرگم اما راكون ها بزرگتر

هستند. من يكي ام اما اونا يك لشكر.»

يكي از قورباغه ها داوطلب شد. «خوب من هم با تو مي آم.»

«بله ما هم مي آييم.» قورباغه ها موافقت كردند. «بله ما همه مي آييم ما همه خواهيم آمد.»

قورباغه بزرگ گفت:« و هر طوري كه شد شما با من مي مونيد؟»

يكي از قورباغه ها گفت :« مثل سايه همراه تو خواهيم آمد.»

قورباغه ها ي ديگر موافقت كردند : «بله مثل سايه، مثل سايه»

قورباغه امريكايي هنوز بي ميل بود . بقيه هم تمام مدت عصر در حال اثبات وفاداريشان

بودند. بالاخره باز تكرار كردند كه مثل سايه دنبال او خواهند بود و او پذيرفت نماينده آن ها

باشد . خورشيد غروب كرد.هنگام شفق قورباغه امريكايي گفت: «راكون ها به زودي خواهند

آمد. اما شما همه كنارم خواهيد بود مثل سايه ، نه؟»

قورباغه ها هم صدا گفتند :«مثل سايه، مثل سايه»

ستاره ها در آسمان بدون ماه مي درخشيد. هوا خيلي تاريك بود. نور ستاره ها اينقدر بود

كه بشود راكون ها را ديد وقتي كه بالاخره از زير بوته ها ظاهر شدند. يك مادر و بچه هايش.

قورباغه امريكايي به درون بركه جست زد و فرياد كشيد: پست فطرت ها دور شويد.

راكون ها ي ياغي از اين بركه دور شويد. شما تبعيد شديد.

مادر راكون گفت: راستي؟ بچه راكون ها شروع كردند به صدا دادن و اظهار ناخشنودي كردند.

با اين كه قورباغه امريكايي از ترس مي لرزيد اما خودش را نباخت.

- ما به دستور چه کسي تبعيد شده ايم؟.

قورباغه امريكايي گفت: همه ما . منتظر بود جماعتي از او حمايت كنند. اما فقط سكوت بود و

قورباغه بزرگ درست قبل از بلعيده شدن، برگشت و ديد كه تنها است.

بيشتر دوستان كمي قبل از اقدام قول خود را فراموش مي كنند ،

چون حتي سايه شما در (( تاريكي )) ترک تان مي كند!!

پ.ن) فغان! که سرگذشتِ ما

سرودِ بی‌اعتقادِ سربازانِ تو بود
که از فتحِ قلعه‌ی روسبیان
بازمی‌آمدند....

2010-08-30T01:15:00.001+04:30

چه بگویم ،سخنی نیست

می وزد از سر امید نسیمی

لیک تا زمزمه ای ساز کند،

در همه خلوت صحرا به رهش نارونی نیست!

چه بگویم ،سخنی نیست....

خواستم بیام و بنویسم که اینجا هم تا اطلاع ثانوی که حرفی برای گفتن باشه

تعطیل! اما دیدم حرف ها هیچوقت تموم نمیشه.همیشه حرفی هست که گوش ِ

شنوایی گرچه کم برای شنیدنش باشه و شاید همین بهانه کافیه.احساس میکنم

به اندازه ی کافی غر زدیم و شکایت کردیم و از هزار و یک درد نهفته و

نا نهفته گفتیم وحالا به شدت به یه تحول احتیاج داریم که انگیزه ای بشه

برای یه حرکت.یه نارون تو این صحرای برهوت!

پ.ن) امروز که داشتم کنار پنجره ی باز اتاقم کتاب میخوندم یه قاصدک

رقصان اومد نشست وسط کتابم.بعد یادم افتاد که قاصدک یعنی پاییز و

پاییز یعنی بارون و بوی نم و هزارتا چیز خوب ِ دیگه....

2010-08-24T00:41:00.001+04:30

در غریو ِ سنگین ِ ماشین ها و اختلاط ِ اذان و جاز

آواز ِ قُمری ِ کوچک را

شنیدم ،

چنان که از پس ِ پرده یی آمیزه ی ابر و دود

تابش ِ تک ستاره یی .

آن جا که گنه کاران

با میراث ِ کمرشکن ِ معصومیت ِ خویش

بردرگاه ِ بلند

پیشانی ِ درد

بر آستانه می نهند و

باران ِ بی حاصل ِ اشک

بر خاک ،

ورهایی و رستگاری را

از چارسوی بسیط ِ زمین

پای در زنجیر و گم کرده راه می آیند ،

گوش بر هیبت ِ توفانی ِ فریادهای نیاز و اذکار ِ بی سخاوت بسته

دو قُمری

بر کنگره ی سرد

دانه در دهان ِ یکدیگر می گذارند

و عشق

بر گرد ِ ایشان

حصاری دیگر است .

احمد شاملو

پ.ن)چه قدر دوست دارم تو شلوغی پیاده رو ها گم بشم و هیچوقت پیدام نکنن...

2010-08-17T12:11:00.001+04:30

این نوشته ی کوتاه رو اینجا خوندم و بی نهایت لذت بردم.حرف دلم بود انگار!

خواستم در حس خوبش شریک باشید:

ــ باید بپذیریم که بعضی چیزها نوشتنی نیست.یا شاید نوشتن آن راهی نیست که سنگینی

روی قلب آدم را بردارد. باید نی لبکی داشت،گوشه ای نشست و ساعت ها در آن دمید.

برای بعضی حرف ها باید اعتقادی داشت ، دیری ، کلیسایی ، امامزاده ای پیدا کرد و

رفت معتکف شد ، معترض شد ، دعا کرد و گریست. گریه شاید گشایش شد. یک حرف هایی

را باید سر به هوا و دست در جیب راه رفت. راه رفت و سوتشان کرد. بعضی دیگر را باید

یک سرشان را آتش زد و سر دیگر را پـُک. مگر با خاکستر شدن سبک شوند.

معدودی حرف می ماند که فقط باید صبرشان کرد...

پ.ن)یکی از وبلاگ های دوست داشتنی ام هم تمام شد! انگار تنهایی دنیای واقعی

در این فضای مجازی هم دست بردارمان نیست...

2010-08-15T15:55:00.003+04:30

دیروز غروب پشت چراغ قرمز به این نتیجه رسیدم که ظاهرا بعضی ها آش و حلیم و

زولبیا رو از خود ماه رمضون بیشتر دوست دارن!

پ.ن) اگر میخواهید رستگار شوید سریال شبکه ی دو را حتما ببینید.حتی شده 5 دقیقه!

2010-08-09T14:17:00.001+04:30

شهری بود که در آن همه چیز ممنوع بود. و چون تنها چیزی که ممنوع نبود بازی

الک دولک بود، اهالی شهر هر روز به صحراهای اطراف می‌رفتند و اوقات خود

را با بازی الک دولک می‌گذراندند. و چون قوانین ممنوعیت نه یکباره بلکه به تدریج

و همیشه با دلایل کافی وضع شده بودند، کسی دلیلی برای گله و شکایت نداشت و اهالی

مشکلی هم برای سازگاری با این قوانین نداشتند. سالها گذشت. یک روز بزرگان شهر

دیدند که ضرورتی وجود ندارد که همه چیز ممنوع باشد و جارچی‌ها را روانه کوچه

و بازار کردند تا به مردم اطلاع بدهند که می‌توانند هر کاری دلشان می‌خواهد بکنند.

جارچی‌ها برای رساندن این خبر به مردم، به مراکز تجمع اهالی شهر رفتند و با صدای

بلند به مردم گفتند:"آهای مردم!آهای...!بدانید و آگاه باشید که از حالا به بعد هیچ کاری

ممنوع نیست."مردم که دور جارچی‌ها جمع شده بودند، پس از شنیدن اطلاعیه، پراکنده

شدند و بازی الک دولک‌شان را از سر گرفتند.جارچی‌ها دوباره اعلام کردند:

"می‌فهمید؟شما حالا آزاد هستید که هر کاری دلتان می‌خواهد ، بکنید."اهالی جواب دادند:

"خب!ما داریم الک دولک بازی می‌کنیم."جارچی‌ها کارهای جالب و مفید متعددی را به

یادشان آوردند که آنها قبلا انجام می‌دادند و حالا دوباره می‌توانستند به آن بپردازند. ولی

اهالی گوش نکردند و همچنان به بازی الک دولک‌شان ادامه دادند؛بدون لحظه‌ای درنگ.

جارچی‌ها که دیدند تلاش‌شان بی‌نتیجه است، رفتند که به امرا اطلاع دهند.امرا گفتند:

"کاری ندارد! الک دولک را ممنوع می‌کنیم."آن وقت بود که مردم دست به شورش زدند

و همه امرای شهر را کشتند و بی‌درنگ برگشتند و بازی الک دولک را از سر گرفتند .”

2010-08-03T01:22:00.002+04:30

گاهی احساس میکنم زمان اونقدر سریع گذشته که میتونم همه ی گذشته رو روی

یه صفحه کاغذ بنویسم.فردا 22 سال میشه که توی این دنیا زندگی کردم گرچه

به نظرم خیلی کم تر از این بود!فقط میتونم یه آرزو برای خودم داشته باشم.توی این

وانفسای زندگی رویاهام رو گم نکنم.همین...

((ای جان فریبکار! تو در کمین افسوس من بودی! زحمت بیهوده ای به خود داده ای.

من همه چیز را می پذیرم.همه ی آنچه داشته ام و همه ی آنچه نداشته ام.همگی ِ نصیبم

از عاقلانه ودیوانه وار.خواه عاقلانه و خواه دیوانه وار...*))

*رومن رولان

قلمرو دزدان

2010-07-27T01:36:00.000+04:30

ایتالو کالوینو

سرزمینی بود که همه ی مردمش دزد بودند.شبها هرکسی شاه کلید و چراغ

دستی اش را برمی داشت و میرفت به دزدی خانه ی همسایه اش.در سپیده ی

سحربازمیگشت به انتظاراینکه خانه ی خودش هم غارت شده باشد.و چنین

بود که رابطه ی همه با هم خوب بود و کسی هم از قاعده نافرمانی نمیکرد.

این از آن میدزدیدو آن از دیگری و همینطور تا آخرو وآخری هم از اولی.

خرید و فروش در آن سرزمین کلاهبرداری بود.همه فروشنده و هم خریدار

سرهم کلاه می گذاشتند .دولت سازمان جنایتکارانی بود که مردم را غارت

میکرد .مردم هم فکری نداشتند جز کلاه گذاشتن سردولت.چنین بود که زندگی

بی هیچ کم و کاستی جریان داشت و غنی و فقیر هم وجود نداشت.ناگهان

(کسی نمیداند چگونه)در آن سرزمین آدم درستی پیدا شد.شبها به جای

برداشتن کیسه و چراغ دستی وبیرون زدن از خانه در خانه میماند تا سیگار

بکشد و رمان بخواند.دزد ها می آمدند و میدیدند که چراغ روشن است و

راهشان را میگرفتند و میرفتند.زمانی گذشت .باید برای او روشن میشد که

مختار است زندگی اش را بکند و چیزی ندزدد اما این دلیل نمیشود چوب لای

چرخ دیگران بگذارد.به ازای هر شبی که او در خانه میماند خانواده ای در

صبح فردا نانی بر سفره نداشت.مرد خوب در برابر این دلیل پاسخی نداشت.

شبها از خانه بیرون میزد و سحر به خانه باز میگشت اما به دزدی نمیرفت.

آدم درستی بود و کاریش هم نمیشد کرد. میرفت روی پل می ایستاد و بر گذر

آب بر زیر آن مینگریست.باز میگشت و میدید که خانه اش غارت شده.یک

هفته نگذشت که مرد در خانه ی خالی نشسته بود بی غذا و پشیزی پول.اما

این را بگوییم که گناه از خودش بود .رفتار او قواعد جامعه را به هم ریخته بود.

میگذاشت که از او بدزدند و خود چیزی نمیدزدید.در این صورت همیشه کسی

بود که سپیده ی سحر به خانه میامد و خانه اش را دست نخورده میافت.خانه ای

که مرد خوب باید غارتش میکرد.چنین شد آنانی که غارت نشده بودند پس از

زمانی ثروت اندوختند و دیگر حال و حوصله ی به دزد رفتن را نداشتند.و از

سوی دیگر آنانی که برای دزدی به خانه ی مرد خوب میامدند چیزی نمیافتند

و فقیرتر میشدند.در این زمان نیز ثروتمندان عادت کردند که شبانه به روی پل

بروند و گذر آب را تماشا کنند. و این جامعه را بی بند و بست تر میکرد.زیرا

خیلی ها غنی تر و خیلی ها فقیرترشدند.حالا برای غنی ها روشن شده بود که

اگر شب ها به روی پل بروند فقیرتر خواهند شد.فکری به سرشان زد:بگذار

به فقیرها پول بدهیم تا برای ما به دزدی بروند. قراردادها تنظیم شد و

دستمزدها و درصد تعین شد.والبته دزد (که همیشه دزد خواهد ماند)میکوشید

تا کلاهبرداری کند اما مثل همیشه غنی ها غنی تر فقیرها فقیرتر میشدند.

بعضی از غنی ها آنقدر غنی شدند که دیگر نیازی نداشتند دزدی کنند یا

بگذارند کسی برایشان به دزدی برود تا ثروتمند باقی بمانند.اما همین که

دست از دزدی برمیداشتند فقیر میشدند زیرا فقیران از آنها می دزدیدند.

بعد شروع کردند به پول دادن به فقیران تا از ثروتشان در مقابل فقیران

نگهبانی کنند.پلیس به وجود آمد و زندان را ساختند.و چنین بود که بعد

از چند سالی پس از ظهور مرد خوب دیگر حرفی از دزدیدن و دزدیده

شدن دربین نبود بلکه تنها از فقیر و غنی سخن گفته میشد .در حالی که

همه شان هنوز دزد بودند.مرد خوب نمونه ی منحصر به فرد بود و

خیلی زود درگذشت...

پ.ن1)این داستان رو قبلا هم گذاشته بودم.خودم خیلی دوستش دارم.

البته فعلا هم وقت و حس آپ ندارم.

پ.ن2)کلی چراغ روشن ِ خیابونا و شربت و شیرینی و پیام تبریک

ولی هم چنان معتقدم تا عقل نباشه هیچ بنی بشری منجی بشریت

نخواهد شد!!!

یادبود شاعر آزادی

2010-07-23T01:20:00.001+04:30

من همدستِ توده‌ام/ تا آن دَم که توطئه می‌کند گسستنِ زنجیر را//

تا آن دَم که زیرِ لب می‌خندد/ دلش غنج می‌زند/ و به ریشِ جادوگر

آبِ دهن پرتاب می‌کند./

ده سال از خاموشى شاعر توده میگذرد و هنوز پژواک صدایش در

کوچه هاى شهر طنین مى افکند که از جستن میگوید و یافتن و آنگاه

به اختیار برگزیدن. شاملو شاعر آزادى است. او از بند میگوید و

زندان و از هم درگسستن زنجیر و رهایى. او آزادى را زندگى کرده

است همان دم که سنگ قوافى را از دوش بر زمین مینهد و شعرى

میگوید که زندگیست. شاملو، حکام زشت خو را بدین سان میخواند:

«کریه» اکنون صفتی اَبتَر است/ چرا که به تنهایی گویای

خون‌تشنگی نیست./ تحمیق و گرانجانی را افاده نمی‌کند/

نه مفت‌خوارگی را/ نه خودبارگی را./

شاملو حکام دین مدار را عامل فتنه و نفاق میشناسد و

برادر کشى:

نماز گزاردم و قتلِ عام شدم/ که رافضی‌ام دانستند./ نماز گزاردم

و قتلِ عام شدم/ که قِرمَطی‌ام دانستند./ آنگاه قرار نهادند که ما

و برادرانِمان یکدیگر را بکشیم و این کوتاه‌ترین طریقِ وصولِ

به بهشت بود!/

و شاملو بر دزدان گردنه تاریخ که خواست آزادیخواهانه یک ملت

را به نفع خود مصادره میکنند چنین میگوید: ما فریاد می‌زدیم:

«چراغ! چراغ!»/ و ایشان درنمی‌یافتند./ سیاهی‌ چشمِشان/ سپیدی‌

کدری بود اسفنج‌وار/ شکافته/ لایه‌بر لایه‌بر/ شباهت برده از

جسمیّتِ مغزشان./ گناهی‌شان نبود:/ از جَنَمی دیگر بودند./

شاملو شاعر آزادى بود، هست و تا جاودان، جاوید خواهد ماند.

پ.ن)برای گرامیداشتِ یاد احمد شاملو، شاعر بزرگ آزادی، در دهمین سالگرد

درگذشت او، روز ۲ مرداد ۱۳۸۹ ساعت 4بعدازظهر آرامگاه او را در امامزاده

طاهر کرج گلباران میكنیم.

2010-07-20T13:03:00.000+04:30

برای تو و خویش

چشمانی آرزو می‌کنم

که چراغ‌ها و نشانه‌ها رادر ظلمات‌مان ببیند.

گوشی که صداها و شناسه‌ها را

در بیهوشی‌مان بشنود

.برای تو و خویش،

روحی که این همه رادر خود گیرد و بپذیرد.

و زبانی که در صداقت خود

ما را از خاموشی خویش بیرون کشد

و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است

سخن بگوییم....

مارگوت بیکل(ترجمه ی استاد احمد شاملو)

2010-07-15T12:58:00.000+04:30

دست و دلم به هیچ کاری نمی رود! فقط عاشق اینم هوا تاریک که شد

صندلی را پشت پنجره ی اتاق دوست داشتنی ام بگذارم و بیرون را

نگاه کنم!آدم ها را نه ،آنها دیدن ندارند،اصلا! آسمان و چراغ هایی

که در دوردست روشن شده اند .و پرنده ها که هروز حوالی غروب

به دلیلی که نمی دانم مدتی طولانی دایره وار بر فراز شهر می چرخند

و آنقدر سرعت دارند که می ترسم به هم بخورند.همیشه مسیر پروازشان

را دنبال می کنم تا شاید بفهمم کجا می روند اما همیشه گمشان

می کنم. گاهی احساس می کنم فخر فروشی می کنند ودر پرواز

مداومشان بر فراز سر آدم ها رهایی نداشته مان را به رخ می کشند.

و صدای بلندگوی مسجدی که هنوز نمی دانم آرامش می آورد یا غم!

به چراغ ها که خیره می شوم انگار دستی بلندم می کند و در گذشته ی

نه خیلی دور زمین می گذارد.دلهره دارم.مثل وقتی که مهد کودک

می رفتم و پسر بچه ای که صورتش را خوب به یاد دارم همیشه برای

قلب کوچکم استرس آور بود.وقتی مجبورم می کرد تمام مدت روی صندلی

کنار دستش نشسته باشم و به جز او با هیچ کسی بازی نکنم.

دوست داشتن بود فکر میکنم از نوع کودکانه اما چه دلهره ای داشت!

سرم را از پنجره بیرون می کنم تا در تاریکی ، باد موهایم را در امان

از نگاه آزار دهنده ی آدم های حریصی که موقع راه رفتن به جای

جلوی پایشان به پنجره های باز خیره می شوند ،نوازش کند.

مثل پرنده ها سبک می شوم.

پ.ن)ببخشید که نوشته ام مثل ذهن این روزهایم آشفته بود و گیج...

ولی دلم خواست بنویسم.

2010-07-07T12:15:00.000+04:30

با این شعر کوتاه استاد شفیعی کدکنی بسیار حال نمودیم! :

آجیل خنده

در چار راه برده فروشان

نخّاس* پیر، فردا

یک خطبه در ستایش آزادی

ایراد می کند.

ای روزگار شعبده باز نهان گریز!

یک مشت،

آجیل خنده، وقت تماشا،

در جیب ما بریز!

*برده فروش

پ.ن)شما می توانید هر "فردایی" برایش متصور باشید!

2010-07-05T14:34:00.000+04:30

یک روز سگِ دانایی از کنارِ یک دسته گربه می‌گذشت.

وقتی نزدیک شد و دید که گربه‌ها سخت با خود سرگرم‌اند

و اعتنایی به او ندارند، ایستاد. آنگاه از میانِ آن دسته یک

گربه ی درشت و عبوس پیش آمد و گفت: «ای برادران دعا کنید؛

هرگاه دعا کردید و باز هم دعا کردید و باز هم دعا کردید و

کردید، آنگاه یقین بدانید که بارانِ موش خواهد آمد.»

سگ چون این را شنید در دلِ خود خندید و از آن‌ها

روبرگرداند و گفت: «ای گربه‌های کورِ ابله، مگر ننوشته‌اند

و مگر من و پدرانم ندانسته‌ایم که آنچه به ازای دعا و ایمان

و عبادت می‌بارد موش نیست بلکه استخوان است!»

((جبران خلیل جبران))

پ.ن)دیروز که این عکس ها رو می دیدم فکر میکردم چه قدر

خوب بود اگه همه ی اونایی که اسم خودشون رو ایرانی میذارن

یه سرسوزن مثل فردوسی غیرت داشتن.دارایی اش را بر باد داد

اما در مقابل سلطان محمودسر خم نکرد.ایرانی بودنش رو

نفروخت!

2010-06-30T01:23:00.000+04:30

از بنزش که پیاده شد. ماشین انگار از سنگینیش یه نفسی بکشه

نیم متر اومد بالاتر. پیرهن و شلوار سفید و کراوات زردش نشون

میداد که به قول آبجیمون باید آدم جنتلمنگی باشه . مستقیم اومد

طرف ما و پاچه اش را بالا زد و پاشو گذاشت رو بساط ما ...

مام شروع کردیم به واکس زدن. گفت: "...بدبختی مردم تقصیر

خودشونه… مثلا تو الان باید تو مدرسه در حال درس خوندن

باشی ... اینجا وایستادی داری وقتتو تلف میکنی..."

وسط حرفاش یه هو موبایلش زنگ زد. برداشت و گفت: " ... باشه

صد تا بسه؟ نه عزیزم… نه ... نه ... پوند گرون شده نمیتونم

بیشتر از صد تا بفرستم ... باشه ... صدو ده هزار... باشه ..."

قطع کرد و گفت: "کدوم دانشگاه کوفتیه اینقدر مصیبت داره؟...

صد و ده هزار پوند... آره میگفتم... هر چی میکشیم از خودمونه! ...

تو الان باید کتاب علومت دستت باشه ... پشتشم برق بنداز حسابی... "

مام فرچه رو تو دستمون محکم تر فشار دادیم و هیچی نگفتیم. بعد

گفت:" هیچ کس به فکر آینده اش نیست. هیچ کس به خودش زحمت

نمیده یکی دو متر جلو تر از چشمشو نگاه کنه. تو اگر درس بخونی

که اینقدر بدبخت نمیشی... فکر کنیم اینقدر فرچه رو محکم رو پاش فشار

دادیم که پاش درد گرفت. پاشو کشیدو گفت:" خب بسه! چقدر شد پسر؟"

گفتیم : دویست تومن؛ گفت: چی؟! مگه چه خبره؟ ... همینه دیگه ...

به خاطر طمع زیاده! طمع دارید... همتون ... واسه همینه اینقدر

بدبختید... حقتونه هر چی میکشید... حقتونه....!!!

2010-06-23T00:36:00.000+04:30

در صحرا میوه کم بود.خدا یکی از پیامبران را فراخواند و گفت:

((هرکس می تواند تنها یک میوه در روز بخورد)) این قانون

نسل ها برقرار بود و محیط زیست آنجا حفظ شد.دانه های میوه

بر زمین ریختند و درختان جدید روئیدند. مدتی بعد آنجا منطقه ی

حاصلخیزی شد اما مردم بازهم روزی یک میوه می خوردند و به

دستوری که پیامبر باستانی به اجدادشان داده بود وفادار بودند اما

علاوه بر آن نمی گذاشتند اهالی شهر های دیگر هم از میوه ها

استفاده کنند .خدا پیامبر دیگری را فراخواند و گفت:((بگذارید مردم

هرچه قدر می خواهند میوه بخورند!))پیامبر با پیام تازه به شهر آمد

اما سنگسارش کردند زیرا که آن رسم قدیمی در روح مردم ریشه

دوانیده بود و نمی شد به راحتی تغییرش داد.کم کم جوانان آن منطقه

از خود می پرسیدند این رسم بدوی از کجا آمده ؟اما نمی شد

رسوم بسیار کهن را زیر سوال برد!!!بنابراین آنها تصمیم گرفتند

مذهب شان را رها کنند .تنها کسانی که خود را قدیس می دانستند

به رسم قدیمی وفادار ماندند وهیچ گاه نفهمیدند که دنیا عوض شده

و باید با دنیا تغییر کرد!!!!!

از کتاب(پدران،فرزندان،نوه ها)-پائولو کوئیلو

پ.ن1)فکر نمیکنم دردی بالاتر از حماقت و نفهمی در دنیا

وجود داشته باشد! ما با این جماعت چه کنیم؟

پ.ن2)حس کودکی را دارم که با اجبار از آغوش مادر

جدایش میکنند و او ناتوان تر از آن است که مانع شود...

2010-06-20T02:28:00.000+04:30

امروز یکسال میشه که بلاگفا رو در یک اقدام جمعی تحریم کردیم و

نقل مکان کردیم به بلاگر.دل کندن از خونه ی قبلیم خیلی سخت بود

اما گاهی لازمه از خواستنی ها گذشت.و حالا اصلا پشیمون نیستم.

فکر نمیکنم هیچ کس تلخی ِاون شنبه ی خونین رو فراموش کرده باشه.

مادر ندا از همه ی ما خواسته تا امروز ساعت 10/6 بعد از ظهر

هرجا که هستیم شمعی به یاد اون چشم های فراموش نشدنی و

همه ی یاران دبستانی مون روشن کنیم.به یاد همه ی کسانی که

مثل ما زندگی رو دوست داشتن و قلب هاشون پر از آرزو های

قشنگ بود.

من به چشم های بی قرار تو قول میدهم

ریشه هامان به آب،شاخه هامان به آفتاب میرسد

ما دوباره سبز میشویم....

ندای عزیزم،اولین سالگرد جاودانه شدنت مبارک.

رویش ناگزیر جوانه....

2010-06-10T16:47:00.000+04:30

به این فکر میکنم که در این یک سال چه قدر بزرگ شدیم.به اندازه ی

همه ی عمرهای کوتاهمان نگران شدیم،اشک ریختیم،فریاد زدیم ،سکوت

کردیم....شکسته ایم اما هنوز زنده و شاید همین کافی باشد!

دلم میخواهد آزادی فقط آرزو نباشد،دغدغه مان باشد...

گر همچو رعد نعره برآریم همزمان

کی خواب خوش به دیده ی ارباب بگذرد؟

(فریدون مشیری)

2010-06-07T12:38:00.000+04:30

یه داستان کوتاه به نظرم زیبا از ریچارد براتیگان:

روزگاری دلم میخواست ژنرال شوم.سال های اول جنگ جهانی

دوم که در تاکوما به مدرسه می رفتم.بسیج عمومی بازیافت کاغذ راه

انداخته بودند که همه چیزش به ارتش شباهت داشت.خیلی جالب بود و

کارها را به این ترتیب تقسیم کرده بودند:اگر بیست و پنج کیلو کاغذ

تحویل می دادی سرباز می شدی ،با حدود سی و پنج کیلو کاغذ سرجوخه،

پنجاه کیلو کاغذ به نوار سرگروهبانی ختم می شد.هرچه وزن کاغذ بالاتر

می رفت درجه ی اعطایی ارتقا می یافت.تا آنکه به ژنرالی می رسید.

گمانم برای ژنرالی یک تن کاغذ لازم بود.شاید هم نیم تن.مقدارش را

دقیقا نمی دانم اما جمع کردن کاغذ برای ژنرالی در ابتدا سخت به نظر

نمی رسید.از کاغذ های ولوی زیر دست و پا شروع کردم.همه اش شد

یکی- دو کیلو.راستش نا امید شدم.نمیدانم از کجا به سرم زده بود که

خانه پر از کاغذ است.تصور می کردم که همه جا کاغذ ریخته.خیلی

تعجب کردم که کاغذ هم می تواند آدم را گول بزند.کم نیاوردم و اجازه

ندادم این موضوع مرا از پای درآورد.همه ی توانم را به کار بستم و

خانه به خانه راه افتادم و از این و آن می پرسیدم اگر کاغذ باطله دارند

بدهند تا توی بسیج کاغذ شرکت کنند و ما جنگ را ببریم و دشمن را

مضمحل کنیم.پیرزنی با دقت به حرف های من گوش داد بعد یک مجله ی

لایف را که تازه تمام کرد بود به من داد و در را بست.من پشت در مات و

مبهوت مجله را نگاه می کردم.مجله هنوز گرم بود.یک هفته همینطور

گذشت.در به در خانه به خانه رفتم و آنقدر کاغذ جمع کردم که درجه ی

سربازی به من دادند.نوار کشکی سربازی را انداختم ته جیبم و به خانه

رفتم.گندش بزنند.توی محل کلی درجه ی ستوان و افسر داشتیم.خجالت

میکشیدم آن درجه ی لعنتی را به لباسم بدوزم.باید هرروز جلوی آنها

پا جفت میکردم.درجه را انداختم ته کشوی لباس و جوراب هایم را

ریختم روی آن.چند روز بعد با دلخوری دنبال کاغذ گشتم و بختم گفت

یک بسته کولیزر از زیرزمین یک خانه پیدا شد.همین بسته کافی بود تا

به درجه ی سرجوخگی ارتقا پیدا کنم.البته درجه ی سرجوخگی رفت

زیر جوراب ها کنار درجه ی سربازی.بچه هایی که لباس های شیک

می پوشیدند و کلی پول تو جیبی داشتند و هرروز غذای گرم می خوردند

به درجه ی ژنرالی رسیده بودند.آنها میدانستند کجا کلی مجله هست و پدر

و مادرشان ماشین داشتند.شق و رق قیافه می گرفتند و سینه سپر می کردند

و در زمین بازی مانور میدادند و درجه هاشان را به رخ این و آن

می کشیدند.موقع راه رفتن هم مثل صاحب منصب ها راه می رفتند.

دیری نگذشت که به کار با شکوه نظامی گری خاتمه دادم.از شیفتگی

کاغذ رها شدم و به جایی رسیدم که در آن شکست چک برگشتی یا

سابقه ی بد مالی و بد حسابی بود.یا نامه ی فدایت شوم که ماجرای

عشقی را مختومه می کرد!!

ریچارد براتیگان

2010-05-30T18:57:00.000+04:30

صاحب دیوان پهلوان عوض را گفت:((یکی را عقلی داشته باشد

بطلب به جایی فرستادن میخواهم!)) گفت:((ای خواجه هرکه را عقل بود

از این خانه رفت.....))

پ.ن)اینقدر ذهنم درگیر و آشفته ست که نوشتنم نمیاد.به اون یقینی که قبلا گفتم

شدید احتیاج دارم اما نمیتونم.اصلا هیچ چیز اینجا یقین آور نیست!

2010-05-22T14:39:00.000+04:30

اعتراف میکنم دلم میخواد در این هوای گرم گیسوانم را به دست باد بسپارم.....

پ.ن1)حتی اگر جرم باشد و گشت ارش.اد باشد و ...!!!

2010-05-16T12:41:00.000+04:30

من فکر میکنم ،هرگز نبوده قلب من اینگونه گرم و سرخ

احساس میکنم در بدترین دقایق این شام مرگ زای

چندین هزار چشمه ی خورشید در دلم

میجوشد از یقین

احساس میکنم

در هر کنار و گوشه ی این شوره زار یاس

چندین هزار جنگل شاداب ، ناگهان

میروید از زمین

آه ای یقین گمشده ،ای ماهی گریز

در برکه های آینه لغزیده تو به تو

من آبگیر صافیم، اینک!به سحر عشق

از برکه های آینه راهی به من بجو

....

احساس میکنم در هر رگم

به تپش قلب من کنون

بیدار باش قافله ئی می زند جرس

آمد شبی برهنه ام از در

چو روح آب

در سینه اش دو ماهی و در دستش آینه

گیسوی خیس او خزه بود،چون خزه به هم

من بانگ بر کشیدم از آستان یاس

((آه ای یقین یافته !بازت نمی نهم!))

شاملوی بزرگ

پ.ن)این شعر را برای خودم نوشتم که بیش از همیشه به یقین محتاجم

و برای همه ی آنهایی که مثل من !

حالا خوبه ....

2010-05-10T14:42:00.000+04:30

امروز سی و یکمین روز سفر تحقیقاتی ما بود.به دهکده ای جالب رسیدیم.

دعانویسی در این روستا زندگی میکند که مردم به او((حالاو خوبشیه))میگویند

که ترجمه اش میشود((حالا خوبه)).این نامگذاری به این خاطر است که هرکس با هر

مشکلی به او رجوع میکند کاغذی دریافت میکند که با کلمات حالا خوبه شروع میشود.

نام اصلی او معلوم نیست و میگویند از شهری دور آمده است.با اینکه کل روستا پانصد

نفر بیشتر جمعیت ندارد اما هرروز صف طویل و عریضی در مقابل منزل او تشکیل

میشود.خودش میگوید در هفته بیش از پنج هزار مشتری دارد.این یعنی:

یک)هر یک از مردم روستا بیش از یکبار در هفته پهلوی او میروند.

دو)هفته ای بیش از پنج هزار مشکل بزرگ در این ده کوچک رخ میدهد.

سه)سرانه ی مشکل برای هر نفر بیش از ده مشکل در هفته میباشد.

روش کار او به این شکل است که اگر شما با مشکلی نزد او بروید،مصیبتی

سخت تر را در نظر میگیرد و روی کاغذ مینویسد و به فرد میدهد تا مدتی

هرروز با صدای بلند آن را تکرار کند تا اثر مشکلش از بین برود.مثلا برای

کسی که زمین خورده مینویسد((حالا خوبه دستش نشکست))،کسی که دستش شکسته

طلسم((حالا خوبه کور نشد))دریافت میکند.کسی که کور شده طلسم((حالا خوبه نمرد))

را دریافت میکند و بستگان جوان ناکام و مجردی که فوت کرده طلسم((حالا خوبه که

زن نداشت))و جوانی که زن داشته طلسم((حالا خوبه که بچه نداشت)) و اگر بچه

داشته باشد طلسم((حالا خوبه زن و بچه اش باهاش نمردن)) را دریافت میکند و دست

آخر اگر همه ی خانواده ای با هم مرده باشند میگوید((حالا خوبه کسی نمانده که غصه ی

بقیه را بخورد)).جامعه شناس گروه معتقد است چون این مردم با مشکل خود کنار

نمی آیند دعا نویس با یک فعالیت جبرانی واهی آنها را گول میزند و با مقایسه ی یک

امر عدمی وحشتناک تر با وضع بد موجود؛آنها را امیدوار نگه می دارد.اما من شخصا

در رابطه با مردم این روستا که با این همه مشکل خوشند و شادی میکنند جواب

سرآشپزمان را تکرار میکنم که((تو این دنیا اونی میبره که یا خر باشه یا بذاره خرش

کنن)) البته این را اضافه کنم کسی که خودش ،خودش را خر میکند؛نابغه است!

پ.ن1) و ما هم چنان فقط نگاه میکنیم و گاهی هم اگر وقت داشته باشیم،فکر...

پ.ن2) اگر وقت فکر کردن دارید نگاهی به اینجا بیندازید.

اعتراض گوسفندان !

2010-04-29T12:42:00.000+04:30

مردی زندانی شده بود.جرمش این بود که اعتراض می کرد.او را در آغل گوسفندان زندانی
کردند تا از آنها یاد بگیرد که اعتراضی نداشته باشد.یک سال بعد فرد را به دار آویختند زیرا
گوسفندان دیگر شیر نمی دادند.....

پ.ن) یک هفته ای سفر میرم.اگر عمری بود دوباره بر میگردم.

2010-04-26T21:20:00.000+04:30

حکایت مردی که نه میگفت:

بود در کشور افسانه کسی

شهره در نه گفتن

نام می خواهی ؟ نه

کام می جویی؟ نه

تو نمی خواهی یک تاج طلا بر سر؟ نه

تو نمی خواهی از سیم قبا بر تن؟ نه

مذهب ما را می دانی؟ نه

خط ما می خوانی آیا؟ نه

نه ،به هر بانگ که برپا می شد

نه ، به هر سر که فرو می امد

نه ، به هر جام که بالا می رفت

نه ، به هر نکته که تحسین می شد

نه ، به هر سکه که رایج می گشت

روزی آیینه به دستش دادند

می شناسی او را؟

آه، آری خود ِ اوست!

می شناسم او را

گفته شد دیوانه ست

سنگسارش کردند....

((سیاوش کسرایی))

پ.ن) متاسفانه بلاگر هم ف.ی.ل.ت.ر شده و دسترسی به وبلاگ خودم برام سخت شده!!!!!!

2010-04-21T14:17:00.000+04:30

کتاب هزار خورشید تابان (خالد حسینی) رو به توصیه ی یک دوست خوندم.

قبل از اون هم کتاب جان شیفته(رومن رولان) رو میخوندم.گرچه داستان این

دو کتاب تقریبا متفاوت بود اما شخصیت اصلی در هردو زن بودند.یکی در

سرزمینی که به نظرم لفظ جهان سوم هم براش سنگینه و یکی در اروپای قبل

از جنگ جهانی.وقتی کتاب دوم تموم شد به این فکر میکردم که چقدر فرهنگ

غالب بر مردم یک سرزمین در سرنوشت نسل هاش موثره.یکی (آنت) در فرانسه

بزرگ میشه.آزاد و رها از هر قید و بند.شیوه ی زندگیش رو انتخاب میکنه و با

اعتماد به نفس در مقابل هر فشار و تهدیدی که میخواد مسیر زندگیش رو تغییر بده

ایستادگی میکنه و لی در جای دیگه(افغانستان) زنی باید به هر بلا و مصیبتی تن بده

چون در فرهنگی بزرگ شده که مادرش معتقد بود((هر دانه ی برفی که میبارد ،آه

و غصه ی یک زن است که در جایی از دنیا به آسمان رفته و حالا اینگونه

می بارد....)).و سرانجام هم در بین همون آدم هایی که (شهادت یک زن )را کافی

نمیدانستند کشته میشه.اما دیگری زندگی ؛عشق و آزادی رو همانطوری که دوست

داره تجربه میکنه.با تمام وجود با (آنت)،آرزوهاش،افکار و عقاید و احساساتش

همزاد پنداری میکنم!

پ.ن1)قسمت هایی از کتاب (جان شیفته ) را نت برداشتم.واقعا ارزش خواندن دارد:

((همیشه تاریخ ،حوادث زندگی را می نویسد.اشتباه میکند.زندگی راستین،زندگی

درونی است))

((درسی که دل به بهانه ی رنج و شادی خود مطالعه نکرده باشد،درست فرا گرفته

نمی شود. واژه و واقعیت از یک قماش نیستند و چه بسا شخص آنچه را که خوانده

است درزندگی بیابد و آن را به درستی باز نشناسد))

((اجتماع معاصر که کلیسا یکی از ستون های بزرگ آن است چنان به خوبی توانسته

است نیروهای بزرگ انسانی را از طبیعت خود بگرداند و سرد و بی مزه شان کند

که (آنت) که غنای ایمانش بر ایمان صد زن مومن می چربید ،گمان می کرد که

مذهبی نیست.زیرا او مذهب را با لقلقه ی دعا خوانی و آن مراسم بیگانه و کهنه

شده ای اشتباه می کرد که برای توانگران تجمل روحی است و برای بی نوایان ،

فریب تسلی دهنده ی چشم و دل است و پایه ی بدبختیشان را و بنیاد اجتماع را

استوار می دارد))

((ای جان ِ فریبکار! تو در کمین افسون من بودی !زحمت بیهوده ای به خود داده ای

.من همه چیز را می پذیرم.همه ی آنچه داشته ام و همه ی آنچه نداشته ام.همگی ِ نصیبم

از عاقلانه و دیوانه وار. همه حقیقی بود.خواه عاقلانه و خواه دیوانه وار.آدمی اشتباه

می کند. این قاعده ی زندگی است.ولی دوست داشتن هرگز یکسره اشتباه نیست.قلبم با

همه ی رنجی که برده است ،خوشبخت است که دوست داشته است))

((ترحم،حقیقت، هیچ چیز را من فدا نکرده ام.تنها هستم،دست نخورده ام!زندگی را در

آغوش می فشارم.ارزش آن را میدانم و میدانم چه بهایی برای آن پرداخته ام.زنده باد

زندگی!من خدا را به مبارزه میخوانم...))

زندگی سمفونی است!هر لحظه ای از زندگی با چندین نوا سرود میخواند...

پ.ن2)فروغ عزیز، متحجرانی که تحمل افکار سبزت را ندارند نامت را

از کتاب هایشان حذف میکنند.از قلب هایمان هم میتوانند؟

2010-04-14T16:54:00.000+04:30

سوال و جواب ها تمام شد ،گالیله از ادعایش دست کشید و اجازه ی مرخصی یافت.وقتی از

کلیسا خارج می شد پاهای زخمی و خون آلودش را به زمین کوبید و زیر لب خطاب به زمین

گفت:((تو می چرخی!...حالا من هر اعترافی که آنها می خواهند کرده باشم!))بعد از ظهر کاردینال

باربینی مرد روشن ضمیری که گالیله را در طول تفتیش عقاید بسیار کمک کرده بود به دیدارش آمد.

گالیله ضمن تشکر از او نجوا کنان پرسید:((می گویند پول کثیف و شیطانی است و تجارت در این بازار

آلوده به رشوه و دزدی و...شبهه ناک است.پس چگونه است که کلیسا کنترل همه ی پول و تجارت را

در رم و اقصا نقاط به دست گرفته است؟)).کاردینال لبخندی زد و تذکر داد ((در عجبم فراموش کرده ای

که تازه همین امروز از سیاهچال درآمده ای)).گالیله ادامه داد:((می گویند قدرت فساد می آورد و فساد

بدبختی،پس چرا کلیسا اینقدر در به دست آوردن قدرت و حفظ آن تلاش می کند؟)) کاردینال به تلخی

گفت:((برای آنکه بتواند فساد و بدبختی را برچیند!))گالیله باز هم ادامه داد:(( می گویند مسیح برای ترویج

صلح و دوستی و رافت و مهرورزی نازل شد،پس این همه دستگاه تفتیش عقاید و شکنجه و اعدام برای

چیست؟)) کاردینال که می دید ذهن کنجکاو گالیله از حد و مرزش عدول کرده و بوی کفر استشمام می شود

ردایش را برداشت و در حالی که به سمت در می رفت فریاد زد:((به نام پدر،پسر و روح القدوس!کلیسا

نماینده و در عین حال حافظ خدا و دین خدا در روی زمین است و به همین دلیل می توان و می بایست

انجام هرکاری را در جهت حفظ کلیسا مجاز و موجه دانست...واگر آن کار مجاز و موجه نبود باید آن را

توجیه و تجویز نمود....در ضمن بدان آمده بودم بگویم اگر یکبار دیگر پایت به دادگاه برسد کاری از دست

من ساخته نیست.))گالیله پرسید ((آیا مطمئنید که خدا و دین خدا هم با تجویز و توجیهی که فعلا کلیسا را

محافظت می کند ،حفظ خواهد شد؟)) اما کاردینال رفته بود....

منبع

2010-04-09T14:41:00.000+04:30

چند روز پیش یکی از روزنامه ها مطلبی درباره ی پروین اعتصامی نوشته بود وکلی از او و شعرش

تمجید کرده بود.البته نمیدانم هنوز اینقدر جسارت دارند که شعر زیبای ِ اجتماعی اش را هم در کتاب های

مدارس چاپ کنند یا نه اما دلم خواست این شعر را دوباره اینجا بنویسم چون به طرز بسیار عجیبی

وصف ِ حال است.گاهی فکر میکنم وصف حال این سرزمین مثل یک چرخه دائم در حال تکرار است!

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت

مست گفت:ای دوست این پیراهن است ،افسار نیست

گفت:مستی زان سبب افتان و خیزان می روی

گفت:جرم راه رفتن نیست،ره هموار نیست

گفت: می باید تو را تا خانه ی قاضی برم

گفت:رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست!

گفت:نزدیک است والی را سرای،آنجا شویم

گفت:والی از کجا در خانه ی خمار نیست؟

گفت:تا داروغه را گوئیم در مسجد بخواب

گفت:مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست

گفت:دیناری بده پنهان و خود را وارهان

گفت:کارِ شرع، کار درهم و دینار نیست!

گفت:از بهر غرامت جامه ات بیرون کنم

گفت:پوسیده ست،جز نقشی ز پود و تار نیست

گفت:آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه

گفت:در سر عقل باید،بی کلاهی عار نیست!

گفت:مِی بسیار خوردی ،زان چنین بی خود شدی

گفت:ای بیهوده گو حرف ِ کم و بسیار نیست!

گفت :باید حد زند هشیار مردم مست را

گفت:هوشیاری بیار،اینجا کسی هوشیار نیست!

بی ربط نوشت: فکر میکنم پا.را.زیت ها اولین متولیان اجرای شعار ه.م.ت م.ض.ا.ع.ف شدن!

نمیدونم این وسط شبکه های ایتالیا چه گناهی داشتن.دلم خوش بود کمی لسینینگم رو با دیدن فیلم هاشون

!!! تقویت میکنم

2010-04-04T00:24:00.000+04:30

سرپیکو تمام شب را بیدار مانده بود تا بتواند وقتی ناتالی به خانه می آید و لباسش را عوض

میکند او را یواشکی از پشت پنجره ی اتاقش که در طبقه ی دوم قرار داشت دید بزند.ناتالی به محض

خانه آمدن چراغ روغنی گوشه ی اتاقش را روشن میکرد و لباسش را در می آورد و شامی میخورد

و به تختخواب میرفت و سایه ای از تمام کارهایش روی پرده می افتاد که سرپیکو نمیتوانست از هیچ

صحنه اش دل بکند.خورشید داشت طلوع میکرد و سرپیکو داشت تئاتر آن شب را از دست میداد که

صدای پایی در کوچه نظرش را جلب کرد.پنجره را باز و به بیرون نگاه کرد.ناتالی پریشان و خون آلود

خودش را به در رساند اما همانجا افتاد.پشت سرش گئورگی ِ قصاب با چاقویی خون آلود می آمد.سرپیکو

فریاد زد:ولش کن!آدمکش! و سه پایه چوبی اش را از پنجره به سمتش پرتاب کرد.صدای داد و سه پایه ی

چوبی ،گئورگی را مجبور به فرار کرد.همسایه ها بیرون ریختند و ناتالی آن شب نجات یافت.اما حالا

سرپیکو دچار تعارض عجیبی شده بود که از لذت دید زدن شب های بعد می کاست.او در آستانه ی یازده

سالگی با مفهوم جدید و عمیقی به نام(( تعرض به حریم شخصی)) آشنا شده بود.

پ.ن-امروز یه پسر بچه ی 8 ساله ازم پرسید:(وقتی میگن به کسی تجاوز شده یعنی چی؟)

من مات مونده بودم که چه جوابی بدم و مفهومی که هنوز جامعه هم حاضر به پذیرش اون نیست

رو چه طور توضیح بدم.چرا برای توضیخ مفاهیمی که جزئی از واقعیات اطرافمون هست درمانده

و ناتوان میشیم؟تا کی میشه این بچه رو با سرهم کردن کلمات دست به سر کرد؟احساس میکنم همه ی

زندگیمون داره میشه تناقض !!

2010-03-29T17:00:00.000+04:30

من دلم میخواهد

خانه ای داشته باشم پُر ِ دوست

کنج هر دیوارش

دوست هایم بنشینند آرام, گل بگو گل بشنو

هرکسی میخواهد وارد خانه ی پر عشق و صفایم گردد

یک سبد بوی گل سرخ به من هدیه کند

شرط وارد گشتن ،شست و شوی دل هاست

! شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی میکوبم

: روی آن با قلم سبز بهار مینویسم

ای یار! خانه ی ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیگر

((خانه ی دوست کجاست؟)) فریدون مشیری

پ.ن: همه چی آرومه،ما واقعا خوشبختیم؟؟؟

! شهر نسبتا خلوت است و آرام .ساکنان هم مشغول دید و بازدید شان هستند با آن روبوسی های ناب ِ ایرانی

میتوانی همه ی آنهایی را که سالی یکبار هم ندیدی ،ببینی و صمیمانه در آغوششان بگیری و حرف های

قشنگ! اگر از بد روزگار کسی نباشد که کارها را حواله اش کنی باید یکه و تنها

! پذیرایی کنی در چندین مرحله(باز هم به رسم ناب ایرانی!)و سلامتی ستون فقرات هم باشد به جهنم

زنان ِفامیل از ((ویکتوریا)) میگویند و لباس هایش (که من حتی 2 دقیقه اش را هم ندیدم) و بقیه هم

((زن بابا))می بینند و غش غش میخندند!من هم گرچه در دل به این آرامش تصنعی میخندم اما سعی میکنم بهار

را باور کنم و دائم زمزمه کنم:

....نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی

2010-03-16T12:57:00.000+03:30

ای دریغ از تو اگر چون گل نخندی با نسیم

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

سالی پر از سلامتی،آرامش،موفقیت ،عشق و آزادی داشته باشید.

2010-03-13T00:21:00.000+03:30

! این پست هیچ نکته ی خاصی نداره و فقط یه دلنوشته ست

! یه نفر همیشه میگفت بدترین نوع گم شدن اینه که آدم در خودش گم شه.خودش رو گم کنه

ممکنه دیگه هیچوقت پیدا نشه.من هم همین حس رو دارم.تا حالا چند نفر بهم گفتن یه جورایی

شدم.میگن دیگه اون دختر شلوغ و شیطون ِ همیشه نیستم و البته خودم هم همین رو حس کردم.

اما به خودم قول میدم گم نشم.دوباره همونی بشم که بودم.همونی که همیشه صدای خنده ش تا آسمونا

می رفت. بذار همه بگن 21 سالش شده ولی هنوز مثل دختر دبیرستانی ها سرخوشه!مهم نیست.میخوام

همونی باشم که ساعت ها با بچه ها بازی می کرد و خسته نمی شد.غرق می شد توی دنیای اونا.

همونی که صبح زود تر پا می شد فقط برای اینکه طلوع خورشید رو ببینه وشبا تا دیر وقت به چراغ های

... روشن دور دست خیره می شد!میخوام همون باشم.

پ.ن)رفتم کارتون بابا لنگ دراز خریدم و توی این روزا با این همه کار میشینم میبینم.

!!! واااای که چه حسی داره.آخه من خیلی به جودی آبوت شبیهم

! امروز، روز ِ ماست

2010-03-08T01:29:00.000+03:30

یک هفته است دارم فکر میکنم برای روزی که جهانیست و

احتمالا خیلی

از زنان دنیا به آن فکر می کنند چه بنویسم؟نه اینکه حرفی برای گفتن نباشد،

نه!به اندازه ی سالها و قرن ها حرف داریم نه تنها برای گفتن که برای فریاد

زدن!موضوع سخنرانی ها و نوشته های زنان دیگر جاهای زمین که حالا بیش

از 300 سال از نخستین مبارزات برای اثبات بودنشان می گذرد را نمی دانم

اما حرف ِ دل زنان ِ سرزمینم را همه از حفظم!از همان روزهایی که همیشه

اولین قربانیا ن هجوم بیگانگان بودند؛از اعراب گرفته تا چنگیز و محمود

افغان و .. تا حوری ِ زیباروی حرمسراهای شاهان صفوی و قاجار شدن!از

روزهایی که ضعیفه هایی حلقه به گوش در پستوی تاریک ِ خانه ها بودند و

تنها دلیل ِ بودن و داشتنشان برآوردن ِ انواع نیازها بود و تجدید ِ نسل(کمی

خوشبینانه است اگر بگوئیم الان اصلا اینطور نیست!) از روزی که یکی آمد

و با توسل به چوب و چماق چادر از سرشان برداشت تا اروپایی شوند و بعد که

کمی مسالمت آمیز تر روسری سرشان کردند تا اسلامی شودند! و هیچ کس در

این میان نگفت این که حتی در اعلامیه ی مرگش هم متعلقه!! خطابش می کنیم

یک انسان است!می تواند فکر کند و تصمیم بگیرد.می تواند و باید انتخاب کند

انچه را که خودش میخواهد نه هرچه را که برایش می پسندند!حرف ِ دل زنانی

که چگونه درهیاهوی جامعه ای که گرگ هایش آنقدر گرسنه اند که هرگز سیر

نمی شوند زنده می مانند و زندگی می کنند.زنانی که هنوزدرعمق ِ تحجر و

تعصب قربانی شک ِ مالکانشان!می شوند و با مجوز شرعی و قانونی به قتل

می رسند ویا آنانکه در ته گودالی پذیرای هجمه ی سنگ ها می شوند تا شاید

اینگونه گناهشان پاک شود.زنانی که نه مالک ِ تنشان هستند و نه پاره ی تنشان! و

این روزها پاسخ تلاش هایشان برای رهایی از زنجیر تحجر و اسارت زندان

است و شکنجه و مرگ و با این همه هرگز تسلیم نشده و نمی شوند و چه

شجاعانه ایستاده اند و دست هایشان سپری شده برای دفاع از برادرانشان که

گرچه نامشان را نمی دانند اما درد ِ مشترک شان همان اسارت است و زنجیر!و

همه زنانی که باید برای به دست آوردن ساده و ابتدائی ترین حقوقشان مبارزه

کنند چه در خانه و چه در جامعه ای که هرروز نفس کشیدن در آن دشوارتر

می شود.حرف ِ دل همه ی این زنان را گفتن و نوشتن کار ِ ساده ای نیست.اما ما

می جنگیم تا اثبات کنیم که گرچه جسممان را به زنجیر می کشید اما روحمان

همچنان آزادانه درپرواز است( و مگر می شود روح را به زنجیر کشید؟) آنقدر

می گوئیم و می نویسیم و فریاد می زنیم تا باور کنند بودنمان را و مثل همیشه

ایستاده ایم تا روزی که دیگر تبعیضی نباشد،زنجیری نباشد.تا روزی که آزادی

!و عدالت ارمغان تلاش هایمان شود..... 8 مارس روز ِ جهانی زن مبارک

....از آینه بپرس نام نجات دهنده ات را

پ-ن( 1) متن کنوانسیون رفع ِ تبعیض علیه زنان را اینجا بخوانید.

پ-ن(2) بیانیه ی دکتر زهرا رهنورد به مناسبت این روز را هم اینجا.

2010-03-02T09:41:00.000+03:30

این روزا همه جا شلوغه.خیابونا و مغازه ها شلوغ تر از همیشه.و من بیشتر

از همیشه دوست دارم یه گوشه دور از هیاهو بشینم و به آدم هایی نگاه کنم که

خیلی تند تر از قبل در حال دویدن هستن.واقعا نمیدونم همه ی اینها نشونه ی یه

شور و نشاط دوباره در زندگیشونه یا که فقط بر حسب عادته؟و نگاه می کنم

که با چه لذتی توی پاساژها و به اصطلاح حراجی ها می چرخن و چه کیفی

میکنن وقتی میتونن یه مانتوی گرون قیمت رو حالا که آخر سال شده ارزونتر

بخرن. احساس میکنم گاهی وقتا لازمه که گول بخوریم.مثل بچه ای که با یه

...اسباب بازی جدید درد زمین خوردن فراموشش میشه.اگه بشه

2010-02-26T14:45:00.000+03:30

متن زیر از برتولت برشت شاید کمی طولانی و خسته کننده باشه اما خودم

از خوندنش لذت بردم:

دختر کوچولی مهماندار کافه از آقای کوینر پرسید:اگر کوسه ماهی ها انسان بودند آنوقت نسبت

به ماهی های کوچک تر مهربان تر نبودند؟او پاسخ داد:یقینا!اگر کوسه ماهی ها انسان بودند دستور

ساخت انبارهای بزرک مواد غذایی را برای ماهی ها می دادند.اتاقک هایی مستحکم پر از انواع و

اقسام خوراکی.ترتیبی می دادند تا آب اتاقک ها همیشه تازه باشد و میکوشیدند تا تدابیر بهداشتی

کاملا رعایت شود.مثلا اگر باله ی یکی از ماهی های کوچک جراحتی بر می داشت بلافاصله

زخمش را پانسمان میکردند تا مرگش پیش از زمانی نباشد که آنها میخواهند.برای جلوگیری از

افسردگی ماهی های کوچولو هرازچندگاهی جشن هایی برپا میکردند.چرا که ماهی کوچولوهای

شاد خوشمزه تر از ماهی های افسرده هستند.طبیعی است در این اتاقک ها مدرسه هایی نیز وجود

دارد.در این مدرسه ها چگونگی شنا کردن در حلقوم کوسه ماهی ها به ماهی ها کوچولو آموزش

داده میشود.پس از آموختن این نکته مسئله ی مهم آموزش تعالیم اخلاقی به ماهی کوچولو ها بود.

آنها باید می آموختند که مهمترین و زیباترین لحظه برای یک ماهی کوچک لحظه ی قربانی شدن است.

همه ی ماهی های کوچک باید به کوسه ماهی ها ایمان و اعتماد راسخ داشته باشند.به خصوص وقتی

وعده میدهند که آینده ای زیبا و درخشان برایشان مهیا میکنند.به ماهی های کوچولو تعلیم داده میشود که

چنین آینده ای فقط با اطاعت و فرمانبرداری تضمین میشود و از هر گرایش پستی چه ماتریالیستی

و چه مارکسیستی و حتی تمایلات خودخواهانه پرهیز کنند و اگر یکی از آنها چنین افکاری از خود بروز

داد سریع به کوسه ماهی ها اطلاع داده شود.اگر کوسه ماهی ها انسان بودند طبیعی بود که جنگ راه

می انداختند تا اتاقک ها و ماهی کوچولوهای کوسه ماهی های دیگر را به تصرف درآورند.در این جنگ

ماهی کوچولوها برایشان میجنگیدند و می آموختند که بین آنها و ماهی کوچولوهای دیگر کوسه ها تفاوت

وجود دارد.ماهی کوچولو ها میخواستند به آنها خبر دهند که هرچند به ظاهر لالند اما به زبان های مختلف

سکوت میکنند و به همین دلیل امکان ندارد زبان همدیگر را بفهمند.هرماهی کوچولویی که در جنگ شماری از

ماهی کوچولوی های دشمن را که به زبان دیگری ساکت بودند میکشت نشان کوچکی از خزه ی دریایی به

سینه اش سنجاق میکردند و به او لقب قهرمان میدادند.اگر کوسه ماهی ها انسان بودند طبیعی بود که در

بینشان هنر نیز وجود داشت.تصاویری می آفریدند که در انها دندان های کوسه ها در رنگ های بسیار زیبا

و حلقوم هایشان به عنوان باغ هایی رویایی تصویر میگردید که در آنجا میشد کاملا خوش گذراند.نمایش -

های ته دریا نشان میدادند که چگونه ماهی های کوچولوی شجاع شادمانه در حلقوم کوسه ها شنا میکنند

و موسیقی آنقدر زیبا بود که سیلی از ماهی های کوچولو با طنین آن و غرق در خیالات و رویاهای خوش

به درون حلقوم کوسه ها روانه میشدند.اگر کوسه ماهی ها انسان بودند قطعا مذهب نیز در بین آنها رواج

داشت.آنها یاد میگرفتند که زندگی ماهی های کوچک تازه در شکم کوسه ها آغاز میشود.در ضمن وقتی

کوسه ماهی ها انسان میشوند موضوع یکسان بودن همه ی ماهی کوچولوها آنچنان که امروز است در بین

آنها تمام میشود.بعضی از آنها به مقام هایی میرسند ودر مرتبه ایی بالاتراز سایرین قرار میگیرند.ماهی های

بزرگتر که مقامی دارند برای برقراری نظم در بین ماهی های کوچک تر میکوشندو آموزگار و پلیس و

مهندس در ساختن اتاقک یا چیزهای دیگر می شوند.و خلاصه اینکه فقط در صورتی ذر زیر دریا فرهنگ

به وجود می آید که کوسه ماهی ها انسان باشند!

برتولت برشت

مارها و قورباغه ها

2010-02-21T13:12:00.000+03:30

مارها قورباغه ها را میخوردند و قورباغه ها از این نابه سامانی

بسیار غمگین بودند.تا اینکه قورباغه ها علیه مارها به لک لک ها

شکایت کردند.لک لک ها چندی از مارها را خوردند و بقیه را تار ومار

کردند و قورباغه ها ازین حمایت شادمان شدند.طولی نکشید که لک لک ها

گرسنه ماندند و شروع کردند به خوردن قورباغه ها!قورباغه ها ناگهان

دچار اختلاف دیدگاه شدند ,عده ای از آنها با لک لک ها کنار آمدند و عده ای

خواهان بازگشت مارها شدند.مارها بازگشتند و اینبار هم پای لک لک ها

شروع به خوردن قورباغه ها کردند.حالا دیگر قورباغه ها متقاعد شده اند

که انگار برای خورده شدن به دنیا آمده اند.ولی تنها یک مشکل برای آنها

حل نشده باقی مانده است!اینکه نمی دانند توسط دوستانشان خورده می شوند

یا دشمنانشان؟؟؟

!!! پ.ن)چقدر این حکایت آشناست

پنجره

2010-02-15T00:37:00.000+03:30

یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاهی

در انتهای خود به عمق زمین میرسد

و باز میشود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم سرشار میکند

و میشود از آنجا خورشید را به غربت گل های شمعدانی دعوت کرد

یک پنجره برای من کافیست.....

پ.ن)متاسفانه در هیاهوی این روزها 24 بهمن سالگرد فروغ فرخزاد گم شد.

شاهزاده ی شعر پارسی , سالگرد جاودانه شدنت مبارک.

2010-02-12T00:39:00.000+03:30

کاش آب بودم

گر میشد آن باشی که خود خواهی

آدمی بودن

حسرتا

مشکلی ست در مرز ِ ناممکن

نمی بینی؟؟؟

(شاملوی بزرگ)

پ.ن)بعضی وقتا کلمات برای توصیف حال و روز ِ آدم خیلی حقیرن!خیلی...

فیلم این پسر داره دیوونم میکنه.چه بلایی داره سر ِ انسانیت و شرافت میاد؟

داستان زندگی

2010-02-04T14:22:00.000+03:30

کلاس پنجم که بودم پسر درشت هیکلی در ته کلاس مینشست که برای

من مظهر تمام چیزهای چندش آور بود آن هم به سه دلیل:اول اینکه کچل

بود,دوم آنکه سیگار می کشید و سوم -که از همه تهوع آورتر بود-اینکه

در آن سن و سال زن داشت!...چند سالی گذشت و یک روز که با همسرم

از خیابان میگذشتیم آن پسر قوی هیکل ته کلاس را دیدم در حالی که زن

داشتم,سیگار میکشیدم و کچل شده بودم!! و تازه فهمیدم گاهی آدم از آن دسته

چیزهای بد دیگران ابراز انزجار میکند که در خودش هم وجود دارد....

دکتر شریعتی

بی عرضه

2010-02-04T01:39:00.000+03:30

داستان کوتاهی از چخوف

چند روز پیش ، خانم یولیا واسیلی یونا ، معلم سر خانه ی بچه ها را

به اتاق کارم دعوت کردم. قرار بود با او تسویه حساب کنم. گفتم:

ــ بفرمایید بنشینید یولیا واسیلی یونا! بیایید حساب و کتابمان را روشن کنیم

… لابد به پول هم احتیاج داریداما آنقدر اهل تعارف هستید که به روی مبارکتان

نمی آورید … خوب … قرارمان با شما ماهی 30 روبل …

ــ نخیر 40 روبل … ! ــ

نه ، قرارمان 30 روبل بود … من یادداشت کرده ام … به مربی های بچه ها

همیشه روبل می دادم … خوب … دو ماه کار کرده اید … ــ دو ماه و پنج روز … ــ

درست دوماه … من یادداشت کرده ام … بنابراین جمع طلب شما می شود 60

روبل … کسرمیشود 9 روز بابت تعطیلات یکشنبه … شما که روزهای یکشنبه با

کولیا کارنمیکردید … جز استراحت و گردش که کاری نداشتید … و سه روز

تعطیلات عید …چهره ی یولیا واسیلی یونا ناگهان سرخ شد ، به والان پیراهن

خود دست برد وچندین بار تکانش داد اما … اما لام تا کام نگفت! …

ــ بله ، 3 روز هم تعطیلات عید … به عبارتی کسر میشود 12 روز … 4 روز

هم که کولیا ناخوش و بستری بود … که در این چهار روز فقط با واریا کار

کردید … 3روز هم گرفتار درد دندان بودید که با کسب اجازه از زنم ، نصف

روز یعنی بعد از ظهرها با بچه ها کار کردید

… 12 و 7 میشود 19 روز … 60 منهای 19 ، باقی میماند 41 روبل … هوم

… درست است؟

چشم چپ یولیا واسیلی یونا سرخ و مرطوب شد. چانه اش لرزید ، با حالت عصبی

سرفه ای کرد و آب بینی اش را بالا کشید. اما … لام تا کام نگفت! …

ــ در ضمن ، شب سال نو ، یک فنجان چایخوری با نعلبکی اش از دستتان افتاد و

خرد شد … پس کسر میشود 2 روبل دیگر بابت فنجان … البته فنجانمان بیش از

اینها می ارزیدــ یادگار خانوادگی بود ــ اما … بگذریم! بقول معروف: آب

که از سر گذشت چه یک نی ، چه صد نی … گذشته از اینها ، روزی به علت عدم

مراقبت شما ، کولیا از درخت بالا رفت و کتش پاره شد … اینهم 10 روبل دیگر

… و باز به علت بی توجهی شما ، کلفت سابقمان کفشهای واریا را دزدید …

شما باید مراقب همه چیز باشید ، بابت همین چیزهاست که حقوق میگیرید.

بگذریم … کسر میشود 5 روبل دیگر … دهم ژانویه مبلغ 10 روبل به شما داده

بودم … به نجوا گفت: ــ من که از شما پولی نگرفته ام … !

ــ من که بیخودی اینجا یادداشت نمی کنم! ــ بسیار خوب … باشد. ــ 41 منهای

27 باقی می ماند 14 … این بار هر دو چشم یولیا واسیلی یونا از اشک پر شد …

قطره های درشت عرق ، بینی دراز و خوش ترکیبش را پوشاند. دخترک بینوا! با

صدایی که می لرزید

گفت: ــ من فقط یک دفعه ــ آنهم از خانمتان ــ پول گرفتم … فقط همین … پول دیگری

نگرفته ام …

ــ راست می گویید ؟ … می بینید ؟ این یکی را یادداشت نکرده بودم … پس 14

منهای 3 میشود 11 … بفرمایید اینهم 11 روبل طلبتان! این 3 روبل ، اینهم دو

اسکناس 3 روبلی دیگر … و اینهم دو اسکناس 1 روبلی … جمعاً 11 روبل

… بفرمایید! و پنج اسکناس سه روبلی و یک روبلی را به طرف او دراز کردم.

اسکناسها را گرفت ، آنها را با انگشتهای لرزانش در جیب پیراهن گذاشت

و زیر لب گفت: ــ مرسی.

از جایم جهیدم و همانجا ، در اتاق ، مشغول قدم زدن شدم. سراسر وجودم از

خشم و غضب، پر شده بود . پرسیدم: ــ « مرسی » بابت چه ؟!! ــ بابت پول

… ــ آخر من که سرتان کلاه گذاشتم!

لعنت بر شیطان ، غارتتان کرده ام! علناً دزدی کرده ام! « مرسی! » چرا ؟!!

ــ پیش از این ، هر جا کار کردم ، همین را هم از من مضایقه می کردند. ــ

مضایقه می کردند ؟ هیچ جای تعجب نیست! ببینید ، تا حالا با شما شوخی میکردم ،

قصد داشتم درس تلخی به شما بدهم … هشتاد روبل طلبتان را میدهم … همه اش

توی آن پاکتی است که ملاحظه اش میکنید! اما حیف آدم نیست که اینقدر بی دست

و پا باشد؟ چرا اعتراض نمیکنید؟ چرا سکوت میکنید؟ در دنیای ما چطور ممکن است

انسان ، تلخ زبانی بلد نباشد؟

چطور ممکن است اینقدر بی عرضه باشد؟! به تلخی لبخند زد. در چهره اش خواندم:

« آره ، ممکن است! » بخاطر درس تلخی که به او داده بودم از او پوزش خواستم و

به رغم حیرت فراوانش ، 80 روبل طلبش را پرداختم. با حجب و کمروئی

، تشکر کرد و از در بیرون رفت … به پشت سر او نگریستم و با خود فکر کردم:

« در دنیای ما ، قوی بودن و زور گفتن ، چه سهل و ساده است! ».

تولد!!

2010-01-28T13:45:00.000+03:30

امروز صبح اومدم پست جدید بزارم و تولد وبلاگم رو تبریک بگم. مثل همیشه اول رفتم بالاترین

رو چک کنم ببینم خبر جدیدی هست یا نه؟خبر ِ جدید بود.گرچه تیتر تکراری بود اما اینبار

قربانی ها جدید بودن. جلوی مونیتور خشکم زد.سرم گیج رفت و اصلا یه لحظه نفهمیدم کجا هستم.

وقتی عکساشون رو دیدم بدتر شدم.خیلی جوون بودن,خیلی!نمیدونم با این اوضاع بازم جایی برای

تبریک تولد باقی میمونه یا نه؟

البته باید بگم به لطف بلاگفای محترم که در راستای آزادی اندیشه و بیان وبلاگ قبلیم رو نیست

و نابود کرد تاریخ دقیق اولین پست یادم نیست.ولی مطمئنم که توی همین روزا بود که بعد از

خلاص شدن از امتحان ها و در تعطیلات ِ بین ِ ترم تصمیم گرفتم وبلاگ داشته باشم.

احساس کردم یه جایی باید حرف بزنم.میدونم که مسیر وبلاگم توی این مدت تغییر کرده.

به خصوص بعد از اون جریاناتی که همه میدونن چیه و نیازی به گفتنش نیست لحن و محتوای

مطالب تغییر کرد که باید بگم خیلی اختیاری نیست و نا خودآگاهه.بعضی وقتا آدم اگه یه حرف هایی

رو نزنه خفه میشه!توی این مدت دوستای خیلی خیلی خوبی پیدا کردم که بدون اغراق باید بگم

وابستگیم به شما بیشتر از دوستای دنیای واقعیم شده.چیزای زیادی هم یاد گرفتم که برام ارزشمنده

.دوست دارم بهم بگین که بهتره چه کارایی انجام بدم و یا چه چیزایی رو دوست ندارین که

اصلاحش کنم. بدون تعارف بگین لطفا.امیدوارم موندنم اینجا پایدار بمونه ودوستی هامون همینطور

صادقانه و قشنگ.از همتون به خاطر حضور و همراهی تون یه دنیا ممنونم.

دوستتون دارم و امیدوارم سال دیگه تولد اینجا رو در شرایط بهتری جشن بگیریم.

نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود

زمانه طرح محبت نه این زمان انداخت...

و این شعر زیبا از هوشنگ ابتهاج تقدیم به روح سبز دو یار دبستانی که امروز صبح رفتند

تا نغمه ی آزادی را در آسمان ها بخوانند,برای آرش بیست ساله و همه ی آرزوهای سبز

و قشنگش,برای خواهرزاده اش که به دنیا نیامده از رنج ها و غصه های مادرش ,نیستی

را به هستی در این برزخ ترجیح داد:

خبر کوتاه بود : - " اعدام شان کردند "

خروش ِ دخترک برخاست

لبش لرزید دو چشم ِ خسته اش از اشک پر شد گریه را سر داد ...

و من با کوششی پر درد اشکم را نهان کردم - چرا اعدامشان کردند ؟

می پرسد ز من با چشم ِ اشک آلود چرا اعدام شان کردند ؟ -

عزیزم دخترم !آنجا ، شگفت انگیز دنیایی ست :

دروغ و دشمتی فرمانروایی می کند آنجا طلا ، این کیمیای خون ِ انسان ها

خدایی می کند

آنجا شگفت انگیز دنیایی که همچون قرن های دور

هنوز از ننگ ِ آزار ِ سیاهان دامن آلوده ست

در آنجا حق و انسان حرف هایی پوچ و بیوده ست

در آنجا رهزنی ، آدمکشی ، خونریزی آزاد است

و دست و پای آزادی ست در زنجیر

عزیزم دخترم !آنان برای دشمنی با من برای دشمنی با تو

برای دشمنی با راستی اعدام شان کردند و هنگامی که یاران

با سرود ِ زندگی بر لب به سوی مرگ می رفتند امیدی آشنا

می زد چو گل در چشم شان لبخند به شوق ِ زندگی آواز می خواندند

و تا پایان به راه ِ روشن ِ خود با وفا ماندند

عزیزم !پاک کن از چهره اشکت را ز جا برخیز !تو در من زنده ای ،

من در تو ، ما هرگز نمی میریم

من و تو با هزاران ِ دیگر این راه را دنبال می گیریم

از آن ِ ماست پیروزی

از آن ِ ماست فردا با همه شادی و بهروزی

عزیزم !کار ِ دنیا رو به آبادی ست و هر لاله که از خون ِ شهیدان می دمد امروز

نوید ِ روز ِ آزادی ست....

دسته بندی انسان ها

2010-01-22T14:06:00.000+03:30

دکتر علی شریعتی:

دسته ی اول:

آنانی که وقتی هستند ،هستند و قتی نیستند هم،نیستند.عمده ی آدم ها حضورشان

مبتنی بر فیزیک است.تنها با لمس ابعاد جسمانی آنها ست که قابل فهم میشوند.بنابراین

اینها تنها هویت جسمی دارند.

دسته ی دوم:

آنانی که وقتی هستند نیستند و وقتی هم که نیستند،نیستند.مردگانی متحرک در جهان،

خودفروختگانی که هویتشان را به ازای چیزی فانی واگذاشته اند.بی شخصیت اند

و بی اعتبار،هرگز به چشم نمیایند.مرده و زنده شان یکی است.

دسته ی سوم:

آنانی که وقتی هستند هستند،وقتی هم که نیستند هستند.

آدم های معتبر و با شخصیت.کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و

در نبودنشان هم تاثیرشان را میگذارند.کسانی که همواره به خاطر ما می مانند.

دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم.

دسته ی چهارم:

آنانی که وقتی هستند نیستند،وقتی نیستند هستند.

شگفت انگیز ترین ادم ها در زمان بودنشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که

ما نمیتوانیم حضورشان را دریابیم،اما وقتی از پیش ما میروند ،نرم نرم و اهسته

آهسته درک میکنیم.بازمیشناسیم و میفهمیم که انان چه بودند،چه میگفتند و چه

میخواستند.ما همیشه عاشق این آدم ها هستیم.هزار حرف داریم برایشان.اما

وقتی در مقابلشان قرار میگیریم قفل بر زبانمان میزنند.اختیار از ما سلب میشود.

سکوت میکنیم و غرقه در حضور آنها مست میشویم و درست در زمانی که میروند

یادمان می آید که چه حرف ها داشتیم و نگفتیم.تعداد این آدم ها در زندگی هرکدام از ما

به اندازه ی انگشت های یک دست هم نمیرسد!

پ.ن)خیلی وقته دنبال آدمی از دسته ی چهارم میگردم و

نمیبینمش. میترسم وقتی رفت پیداش کنم.وقتی دیگه نیست

که باهاش حرف بزنم!!

2010-01-14T11:05:00.000+03:30

چقدر دلم برف میخواد

و آزادی

مثل این مرغابی ها

مثل این گوزن

مثل یه انسان

و حتی شاید کمی بیشتر.......

بی ربط نوشت:

اگر میخواهید کمی بخندید و فکر کنید نگاهی به اینجا بیندازید!